09-05-10

SCHOKBESTENDIG

Weer een stapje verder.

699 sepia klein

18:43 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel, genezen, canal plugging | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

08-05-10

OP EN NEER...

Amai, wat een verschil... ikke, 18 maanden na de canal plugging operatie:

trampoline 1

trampoline 2

trampoline 3

10:06 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herstel, genezen, canal plugging | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

08-04-10

PRETLICHTJES EN KUT-KAMIONS

Ik heb er weer een paar uit. Boeken om inzicht te krijgen in het probleem dat ik gewoon als IK mag benoemen en wat ik er tegen moet doen. Boeken als "Style Statement" en wat mijn eigen stijl in de weg staat om me goed in mijn vel te voelen. Of "Waarom Pinnokio een jongen wil worden", over stress en overbelasting die leiden tot gezondheidsklachten en CVS-ballonnekes zonder fut. De volgende is er eentje over Mindfulness, zodat ik net zoals die journaliste van dat krantenartikel ook eens kan proberen om Mindfulmama te worden in het 'hier en nu'.

Want inzicht is het begin van alles, zegt mijn ventje ook, daarna moet ge 't uiteraard wel doen. Of misschien is gewoon "zijn" ook al genoeg. 

Jaaa.... Nu heb ik door waarom Wuyts me zoveel weken terug niet kon vinden in de cafetaria. Hij vond niemand "die beantwoordde aan mijn profiel", zei hij ... die man was gewoon op zoek naar mijn foto van twee jaar terug. Tja, aan dat profiel beantwoord ik nu niet bepaald. Met verkrampte spieren, doffe oogjes, wallen en een pafferig gezicht, en zo'n 10 kilo extra om mee te sleuren... Allemaal het resultaat van.... ja, ik zat na jaren goed bezig al redelijk ver in mijn roofbouwtactiek, zoals dat Pinokkio boek zo mooi omschrijft. Ik was te veel bezig met doen en tegelijk beleefde ik niks. To be or not to be. Deze boeken roepen je als machine weer tot mens. Pinokkio zijn is ook maar niks.

Ik ben er nog niet. Maar het besef is er al. Dat 1 onozele KUT kamion nog steeds in staat is mijn nek vol stress te jagen bijvoorbeeld. En dat mijn balonneke van zo'n toestanden flink afgelaten is. En dat is grondig mis. Mindful zijn is de boodschap, maar na 40 jaar rondedansjes van overactiviteit is dat een hele opdracht, net als een kindje dat leert stappen. Dit wordt serieus snoeien aan mijn ik-gevoel en werken aan lichaamsbesef. Mijn veeleisend trainen en hoge doelen, omdat ik mezelf zelfs half dood nog wou bewijzen, worden vanaf nu vervangen door doorvoeld bewegen (elke zwembeweging bewust maken ipv baantjes trekken en tellen, en het water voelen, net zoals je de grond voelt bij 'eutonie'-oefeningen, maar dan op mijn manier, en misschien moet ik dat laatste ook wel eens een keer proberen). En ervan genieten, waarom ook niet verdorie?

Ik heb nu een nieuw doel: ik wil mijn pretlichtjes terug!

 

14:52 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

30-03-10

DE REGEL VAN 20

20' stilletjes wakker worden
20' koffie slurpen en bookes doppen
20' bookes, koekjes en drankjes tanken
20' vlechtjes maken en ketjes keuren
20' kruimeltjes vegen
20' tedoeme, nét te laat om uit te wuiven
20' gevecht met lakens en kussenslopen
20' uithijgen en ni meer kunnen
20' mezelf wassen en aankleden
20' en ik mag alweer bekomen
20' yoghurtje lepelen
20' zwemzakje pakken en kleren uit
20' zwemmen
20' zwemzakje pakken en kleren aan
20' zak neer smijten, mailtjes checken
20' eitje bakken
20' verplichte dingetjes doen: zoals kapbeurt zoontjes bestellen of zo
20' lezen en muziekje luisteren
...

Wat een programma. Bijna goed voor 'Man bijt hond'...

14:13 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

24-03-10

DE KEERZIJDE

"Maar mevrouw... u bent gewoon gecrasht...
U hebt enkel leren gas geven, u hebt niet leren remmen.
U komt er wel door, maar reken toch op 4 - 5 maand"

Dat is wat ik te horen krijg.

Ik kom buiten met een hoop papieren, leef- en beweegtips en een voorschrift voor - zelfs!! een - psychiater en kine, die na 40 jaar de taak krijgen dit beestje her op te voeden. Nu het nog keren kan.

Ik zal dus eerlijkheidshalve zeker een blad of 2 aan mijn boek moeten breien:
De keerzijde van mijn succesverhaal (hmhm...): de CRASH.

"Vijftien jaar evenwichtstoornissen, dat is wel 15 jaar stress", zorgvuldig op mijn CD-tje gebrand. Dé installerende factor die samen met de rest van de randfactoren, zoals levensritme en een rijkelijk lichamelijk geheugen aan bevallingen met complicaties en miskramen, enkel nog wachtte op "die ene ongelukkig getimede trigger: mycoplasma, in mijn meest kwetsbare periode: post-operatief". Voeg daar nog een paar onderhoudende factoren aan toe: perfectionisme, negeren van signalen & koppig voortdoen alsof ik 20 klonen heb, en dan nog es maandenlang geen gehoor krijgen als je tenslotte eindelijk zelf aan de alarmbel trekt... En voilà, ze konden mij bijeenvegen. En zo heb ik intussen mijn diepste dal wel gehad.

Misschien moet dit hoofdstuk gewoon deel uitmaken van het hele genezingsproces.  De ingreep op zich en het bannen van evenwichtstoornissen, dat blijft voor mij een geslaagde zaak. Ik kreeg een nieuw leven, ik kan terug vanalles doen. Ik kan me rollen, voorover buigen, omhoog kijken, gaan liggen, fietsen, dansen, alles wat vroeger een risico inhield.  Alleen heb ik me geen rekenschap gegeven van de weerslag die ik nog kon verwachten. Wat niet betekent dat iedereen in een gelijkaardige  situatie dit proces hoeft door te maken. Maar deze bruistablet, die geen grenzen kent, kreeg misschien gewoon een dubbele klop. 

En ik die ook nu weer domweg dacht deftig mijn come-back te hebben ingezet... jawel, gaspedaal gelost maar wel overijverig 6x per week sporten en zwoegen om terug fit te worden, moest dus even slikken toen ik gisteren verdwaasd terug buiten stond. Met mijn papiertjes in de hand. Zo simpel ligt het niet. Ik wil te veel. Positivo, ja, maar ik word teruggefloten; mijn goedbedoelde inspanningen worden verplicht herleid tot een kleine 25%. Na jaren roofbouw op mezelf.

Ik voel wel dat ik terug in het begin van de stijgende curve zit... het komt er nu gewoon op aan niet opnieuw in de val te lopen. De raad zal ik aux sérieux moeten nemen; zachtjes werken aan een nieuwe ik, die er een leefbaar tempo op nahoudt. En intern een alarmbelletje inbouwen, voor 't geval ik weer begin te steigeren. Het is menens nu. De professionals zijn ingezet.

 

 

18:26 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

21-03-10

OH OH...

Wel, ik heb eens mijn leefgedrag geschetst
via de gezondheidscoach, online op "een kilootje minder".

Om het spel serieus te spelen heb ik mijn toestand
tot en met vorige week opgebiecht.
Eén weekje actie om mijn vel te redden,
is nl geen reden om me plots stukken beter voor te doen...

Ik ben het gekleurde bolletje.
De wolk, dat zijn die 55 000 anderen
die hun goede voornemens online verzilverden.

Motivatie, dat wel.
Maar daden...

de wolk

Slecht rapport!

Hoewel, sinds zondag probeer ik stapje per stapje terug

tot de kern van de wolk te komen.

Met de zachte en betere lichaamsbeweging,
goed voor +/- 4500 kcal wat de afgelopen week betreft:
4 x zwemmen en 2 x fietsen.

Nog nooit in mijn leven heb ik zo veel moeite gedaan
om mijn gezonde lijf terug te winnen.
Uiteindelijk zal ik het zelf moeten doen...

20:59 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

17-02-10

MON CORPS POUR ME GUERIR

Deze titel kreeg ik te leen van een goeie vriend. Nog maar 26 pagina's ver, maar het zal verslonden worden. Tot de laaste letter. Het boek, niet mijn lichaam, want dat wil ik nog een tijdje in ere houden.

Tiens, bij elke kwak spermatozoïden heeft een bepaald groepje de specifieke taak om dat van concurrerende mannen te verslaan. Dat ik dat niet eerder wist. Dus best wel leerlijke stof. Maar dit is nu niet bepaald de grootste wijsheid die ik hier wens te verkondigen, maar wel deze frappante paragraaf omtrent de betekenis van ziekten of de psychologische decodage daarvan (en een beetje Franse les):

"La biologie ne fait rien au hasard. L'inconscient est intelligent. Nous pouvons constater qu'une intelligence cachée est à l'oeuvre, qu'il n'y a pas de maladie qui n'ait son sens caché. Le symptôme est une réaction. Une maladie est toujours une réaction à quelque chose de distant et qui est devenu invisible. Nous ne voyons généralement que les réactions, la partie immédiatement visible, alors que quelque chose est devenue invisible, une action oubliée. Nous avons parfois l'impression que la nature s'emballe, qu'elle en fait trop. Il est capital de chercher l'action derrière la réaction. Lorsque nous voyons la nature qui s'emballe, nous ne voyons que la réaction. Mais c'est bien l'action, devenue invisible, qui donne son sens aux symptôme, qui permet de dédramatiser, de guérir, par la prise de conscience et la réorientation de cette énergie." (Mon corps pour me guérir, Christian FLECHE)

No comment aan toe te voegen. Doe er mee wat je wil. Ik ga gewoon rustig verder lezen en voor de rest een paar dagen dimmen wat bloggen en zo betreft. En een poging ondernemen tot GENIETEN zonder meer... want als je eerst 10 minuten moet blijven staren op het onderschrift "GENIET" van 't LOTUS reclameblad, eer je doorhebt dat het blaadje niet alleen geniet (lees met nietjes vastgemaakt) is maar over genieten gaat... wel, dan is het toch al behoorlijk erg gesteld.

 

14:40 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herstel, genezen | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

07-09-09

HET GAAT BOOGIE-GOED

Ik bel nog eens met M-T, mijn lotgenote.
Zij ging eind juni onder het mes.

Het gaat prima, zegt ze.
Dat ze daar 10 jaar op heeft moeten wachten.
Zonde van de tijd.

Met mij ook prima, zeg ik.
Zo'n 15 jaar eer ik verlost werd van mijn kwaal.
Die jaren zijn we kwijt.
Maar we zijn er toch van af.

"Gisteren" beiden nog aan 't kotsen.
"Vandaag" doe ik de Zumba
en spring ik op de fiets.
En zij doet weer de boogie!!
Ongelooflijk toch?

En zeg nu nog eens
dat ze niks kunnen doen.
Jaren duurde het,
eer we dat in ons eentje
hadden uitgevist.

21:31 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel, canal plugging | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

07-07-09

VRAAG HET AAN TANIA

Tegenwoordig krijg ik al eens vaker telefoon. Een lotgenoot die nog onder 't mes moet. Eentje die 't al heeft ondergaan... Best leuk, eindelijk iemand die 't zelfde heeft waar ge eens een klapke mee kunt doen.

Vandaag M-T, een tweetal weken geopereerd. Omdat ze zo weinig zeggen die dokters, en ze van mij eigenlijk meer info krijgt, aldus M-T. En of het normaal is dat ze een piep heeft in haar oor, en het gevoel dat het gaat komen (de duizelingen)... en dan komt het niet... Ooh ja, dat is normaal. Net alsof je diepzeeduikt... Maak je maar geen zorgen, een paar weken, en dan gaat dat allemaal weg. Kijk maar naar mij, klik op de link en kijk eens wat ik nu kan:

http://i25.tinypic.com/33tmixy.gif

22:55 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel, canal plugging | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

05-06-09

BLIK ACHTEROM - BLIK VOORUIT

31/08/08

"Ik lig in die zaal en zie heel wat groene pakjes. eentje die kijkt, eentje die prikt, eentje die het masker klaarhoudt, de anesthesist... Een heel team dat aan mij werkt. Eigenlijk toch wel knap. Zo'n precisiewerk. Je hebt wel een beetje schrik, als je bedenkt dat zo'n operatie vrij zeldzaam is. Maar daar heb ik niks van gemerkt. Net voor mijn licht uit gaat, wordt Windows opgestart... mijn eigen schedel op een flatscreen, en dan verdwijn ik in het niets."

De week hiertussen bespaar ik jullie.
Wie die Krimson-crisis wil herbeleven zoekt het maar op...

7/11/08

"Applaus voor mezelf. Ja, nu verdien ik het wel. Eén week na mijn operatie. Ik stap met het juiste been uit bed. Zit al ietsje minder op 't internet. Ik ben gestopt met al die pillen. Geen gezaag meer, zelfs geen grillen. Ik was mezelf weer helemaal ;-). Ik maak zelfs al een beetje kabaal. Ik deed wat mijn ventje stilletjes had gehoopt: vanavond heb ik wat gekookt. Ik sta wat rechter in mijn schoenen. Ik ben er klaar voor: een weekend met 2 kapoenen. Jawel. Dizzyme mag er gerust weer zijn. Morgen drinkt ze een glas wijn!"

17/11/08

"Ziezo, daar zijn we dan weer vanaf. Vanmorgen al om 10.20 op post, tegen 13.00 stond ik terug buiten. Een drukte dat het niet meer normaal was. Zoveel patiënten. Ik word een uur te laat binnen geroepen. Maar ik vind het niet erg. En ik word eens goed nagekeken. Mijn oor lijkt heel goed te genezen. Het "voos" gevoel is normaal zegt de dokter, dat duurt een week of 6 à 8, net als het doffe gehoor en het herstel van mijn evenwicht. Mijn gehoor wordt getest, niet super, maar we hadden niet anders verwacht. Binnen enkele weken gaat dat wel beter, en vanaf nu wordt het oefenen geblazen thuis. Gedaan met stilzitten en niksdoen. Ik krijg wat oefenschema's mee om mijn evenwichtsorgaan te trainen. Een half uur per dag eens flink doorstappen, en al eens terug in de auto. Binnen 3 weken word ik opnieuw verwacht. Tegen dan ben ik een nieuw mens.

evenwichtsorgaanOp -1 wordt een CD-tje gebrand. Prachtige beelden van schedel en brains. Ik krijg ze mee naar huis, en bewonder nog even mijn twee super snoezige evenwichtsorgaantjes. "

 

3/12/08

"Welkom in mijn goed-nieuws-show. Vandaag ben ik happyme! Misschien moet ik de naam van mijn blog wel veranderen... maar nee, dan vinden mijn lotgenoten mij niet. Maar wat ik zonodig kwijt moet... Ik ben bij de dokter geweest. Oh ja, het was daar één gezeur van patiënten om dat lange wachten. Dat moet je er maar bij nemen denk ik dan, als je de juiste specialisten wil. Mijn daguitstap heeft toch wat opgebracht. Ik babbel met een vrouw die het even erg heeft zitten als ik. Zij kreeg ook het voorstel om een canal plugging te ondergaan. Oh, by the way, ik vroeg de dokter nog hoeveel van die operaties ze doen op een jaar. Het antwoord is "2... de operatie is wel heel delicaat", verklaart ze nader. Ja maar, het is toch gelukt en ik ben beter! En ja, de grafiekjes van mijn gehoortest vertellen ons niets dan goeds: 3 weken terug was het rechts nog pover gesteld, vandaag klom mijn score steil omhoog. Nog een beetje en dan bereik ik weer mijn hoogste piek. Dokter Blaivie en Professor Van de Heyning zijn super content! En wat mijn evenwicht betreft. Ja, soms voelt het nog een beetje raar en ik ben net een olifant als ik mijn stoel op zoek. Maar ook dat zal beteren met de tijd. "

7/01/09:

"Vanmorgen afspraak met de dokter. Een half uur te vroeg, dus dan maar een koffie. En wie loop ik tegen het lijf? Die twee toffe dames die ik ook de vorige keer sprak. Twee vriendinnen als ik het goed heb. Eentje is al 15 jaar dizzy - net als ik - en de ander steunt haar door dik en dun en is dus de chauffeur. Het komt tot een gezellig gekakel over onze evenwichtstoornis en de operatie natuurlijk, want de kans zit er een een klein beetje in bij haar dat het dezelfde weg op gaat. Hoewel, ieders verhaal is anders en eerst moet dat allemaal nog eens grondig worden bestudeerd. Bijna de tijd uit het oog verloren. Het is Dr Blaivie die de kakelende kippen uit elkaar moet halen. Het onderzoek bevestigt wat ik dacht maar nooit heb durven dromen: ik ben echt wel van die kwaal af geraakt!"

20/5. Allerlaatste check.

Mijn canal plugging is geslaagd! Mijn evenwichtsorgaan werkt perfect! En mijn gehoor is volledig hersteld. Ik ben dus eigenlijk genezen veklaard.
De canal plugging operaties raken stilaan meer op gang. Er wordt het een en ander ingepland. En die lieve Limburgse dame staat als één van de volgende op de lijst. "Of ze mijn telefoonnummer aan de dame mag doorgeven", vraagt de dokter. De dame is een beetje bang voor de ingreep, en ze heeft het heel erg zitten. "Geen probleem, laat maar komen, ik stel haar wel gerust. Als dat kan helpen."

5/06/09

Zes berichten op mijn voice mail. Eentje van M-T, de Limburgse dame, die een boodschap achterlaat. Ik bel terug. Ik vertel mijn verhaal, over de operatie en het herstel, de genezing. Kortweg, zij die zo veel aanvallen heeft, ze heeft niks te verliezen, en ik stel haar gerust. Op 23/6 is het haar beurt om onder het mes te gaan. Ze is in goeie handen. Ik wens haar ongelooflijk veel succes!

21:59 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel, lotgenoten, canal plugging | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

20-05-09

NO MERCY... IK ZEG YES YES YES!

Vanmorgen, op weg naar het UZA. Staan me te wachten: een mammografie (radio en echo), mijn hopelijk allerlaatste evenwichtsonderzoek (standaard evenwichtsonderzoek (dwz een ENG met een video vol bewegende bollekes , een draaiende / kantelende stoel en de Barany testen) gehoortest en laatste evaluatiegesprekje bij de dokter. Een halve dag van hot naar her dus. Straks krijg ik onder mijn voeten: omdat ik een half uur te laat ben, omdat ik mijn voorschrift vergeten ben, omdat ik mijn vorige mammo niet mee heb, omdat ik mijne kop dus vergeten ben). Maar op dit moment nog geen vuiltje aan de lucht...

Op weg naar het UZA. De Ninoofsesteenweg in Dilbeek. Ken je hem? Van flitspaal naar flitspaal. Aan een gezapig maximum toegestaan tempo van 70 km/u. Ik doe 70, 71, 72, 70... Concentratie meisje, 70km/u!! Linkerrijstrook, ja dat wel. Want rechts rijden alle brave zielen die bang zijn dat 65 te hoog gegrepen is. Best gezellig zonder files, met de radio op. Discussie over zonnepanelen en de VREG die onbereikbaar is...

Gezellig, tot ik me gewaar word van een uiterst storend element: een irritante bumperklever heeft het op mijn sierlijk achterkoetswerk gemunt. Een brutale vlegel van nog geen 30. "Basse classe" besluit ik na een eerste vlugge scan van zijn antipathiek vulgaire smoelwerk. De vlegel wordt hitsig en slalomt dreigend heen en weer. Hij maakt woeste gebaren bij elke poging om rechts voorbij te steken... en ik kan al raden wat hij naar me tiert. Mijn hart gaat in versnelling maar ik blijf vooral beheerst. "Niet met mij man", en als 't zo zit laat ik je zeker niet door. Want ik haat broekventjes met haantjesgedrag. De bruut briest en scheldt en maakt een vuist, kleeft, trekt op en remt. Hij overweegt zijn eerste doodsbedreiging en net dan hebben we rood licht.

Dit is het moment. Wat spiegelcommunicatie kan geen kwaad. Niet wat je denkt... ik hou mijn fuck you vingertje gedeisd... kies voor de keurige versie en steek er 7 op: 70/u, dat is de message. En daar laat ik het voorlopig bij. Maar meneer begrijpt het niet. Groen. We rijden door. Ik hou stand en wijk geen meter. Hij probeert langs rechts, maar hé, dan kent hij mijn girlpower nog niet. Die flitspalen toch. Op elk cruciaal moment staat er wel eentje, en dan moet zijn zware voet op de rem. En dat is toch wel brute pech. Ik krijg zo stilaan met een doorgeflipte woesteling te doen, en begin te vrezen voor het volgende licht... Tot een dikke "BOEM" me uit mijn lijden verlost. De dwaas heeft een derde partij geramd. Jammer voor de derde, maar mijn vreugde kan niet op. Ik roep "yes yes yes" ik zet mijn disco in gang en geef heel onschuldig een streepje gas. En ik denk plots bij mezelf dat ik van de kids aan de dokter moet vragen of ik nu terug in de botsautootjes mag.

En ja... Yes! Yes! Yes!

  • Ik ben genezen
  • De canal plugging heeft geen impact op mijn evenwichtsfunctie
  • Maar met diezelfde plug ben ik van al mijn aanvallen af
  • Ik hoor perfect
  • En ik MAG, jawel, opnieuw met mijn kids in de botsautootjes!

Oh ja, en de canal plugging operaties raken flink op gang. Er staan er een aantal op het programma. En ik ben zelfs Floris Wuyts tegen het lijf gelopen in de gang. Ik heb hem bedankt voor de doorbraak, mijn diagnose, dankzij het UZA, na 14 jaar sukkelen. Maar ja, dat is de schuld van de concurrerende ziekenhuisellebogen; ook zij gunnen elkaar vaak het zonlicht niet. En van slag toonde hij mij een piepklein potje met een piepklein ding er in: een super snoezig evenwichtsorgaantje. Wat is dat klein zo'n ding. Eens te meer chapeau voor het precisiewerk. Het zijn krakken. Ik heb het nog al gezegd...

 

17:16 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: doktersbezoek, canal plugging, genezen, evenwichtstoornis, herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

30-04-09

6 MAANDEN NA DATUM

6 maanden al! Vandaag exact zes maanden doe ik het al met die canal plugging! En sindsdien geen enkele aanval meer. Ja, OK, wat slapjes in het begin, herstellen, een nieuw "geheugen" opbouwen, van nul herbeginnen, de achterdocht verleren...

En de nasleep van potjes antibiotica, een lichaam dat schreeuwde om rust rust rust please en een geest die maar niet luisterde. Een weerstand die labiel was (is?) als de pest en omviel bij het kleinste zuchtje in mijn richting. Maar al bij al... dat komt wel goed... gezien het juiste seizoen waarin we ons nu bevinden. Denk ik toch...

Maar kijk eens waar we nu staan! Koppig als ik ben, nog maar net in orde qua gehoor en evenwicht, stond ik na 6 weken toch al terug op de werkvloer. Werken, huishouden, volle bak pianist willen zijn na 30 jaar pauze... ik heb het mezelf niet bepaald "makkelijk" gemaakt... Maar bij de pakken blijven zitten is nu ook niet echt mijn stijl.

Maar wat me 't meeste opvalt. Door mijn drukke agenda ben ik er weer ingevlogen zonder er bij stil te staan en is die achterdocht vanzelf beetje bij beetje verdwenen. Vijftien jaar achterdocht, dat leer je niet op 1-2-3 af. Vooral... in bed niet! Maar 't is gelukt. Ik kan nu wel zeggen dat ik ook daarvan ben bevrijd.

Gisterenochtend aan tafel bedacht ik dit plots... mijn evenwichtstesten naderen nl; de 20ste mag ik nog eens plaats nemen in de stoel... en dus plots weer die vragen van "Hé, hoe zou ik reageren bij die en die beweging van mijn hoofd?".  Dus ik rollebollen, zwieren, een beetje gek doen met mijn hoofd tot de kids gibberend vroegen waar ik in godsnaam mee bezig was. Komt er op neer dat ook bij hen dit nu tot een ver verleden behoort... ze staan er niet meer bij stil. Omdat ze niks meer merken van mijn "gedrag".

Ik zou zelfs durven stellen dat de achterdocht plaats maakt voor groeiende nieuwsgierigheid en een zekere drive tot "durf". Ik wil een kermisattractie proberen (behalve botsautootjes dan, die botsen wel heel brutaal... en da's er misschien om vragen he)... En waarom eens geen parachutesprong? Hoe zou ik daarop reageren? Ja... oh jaaa... dat zie ik best wel zitten...Of ben ik nu te hard van stapel aan 't lopen?

10:54 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herstel, canal plugging, evenwicht | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

03-04-09

20 DAFALGANS VERDER

Twintig dafalgans verder maar de koorts wil maar niet zakken. En zo kreeg ik samen met mijn mycoplasma-beesten huisarrest. Dat een mens zooo ziek kan zijn. Zo ellendig heb ik mij in geen tijden gevoeld. Zelfs niet na mijn operatie. Dit is werkelijk slopend. Vijf dagen non stop koorts. Met pillen. De ene na de ander. Soms een dubbele dosis. Effect: nul. Maar kijk, de moeite waard om me kreunend uit mijn sofa te hijsen want eindelijk kan ik weer eens to the point komen op mijn gezondheidsblog. Het ging de laatste tijd wat te veel over ditjes en datjes. Over vliegen en hollen en drukte van jewelste. Misschien wat te veel. Denk je?

Ben ik niet te snel gaan werken na die operatie?, vraagt mijn dokter zich af. "Die operatie zit nog in je lijf, en je raapt dan snel vanalles op, en als perfecte mama/vrouw/werkende mens heb je nooit eens de tijd om helemaal te recupereren. Deze keer zal je 't toch eens moeten doen." OK, maar dan zonder antibiotica. Dat is mijn tegeneis. Genezen puur natuur. Behalve de dafalgans dan... en echinacea... en wat ijzerpillen... Maar "shit"... nee dat slik ik niet meer. Om weer te eindigen met een schimmel op tong en co zeker? Nee merci. Ze gaat akkoord. Zolang mijn koorts na het weekend maar gezakt is. Laat ons hopen.

Want al bij al, geloof het of niet, ik ben, zo zegt mijn bloedtest, nog in heel goeie staat voor mijn leeftijd. Suiker, schildklier, lever, nieren, allemaal perfect. Cholesterol: een schoolvoorbeeld, zelfs met kip gebakken in een vette klont boter en een lekkere chocolademuis elke dag! Nu juist mijn weerstand nog...

Dat ik dat lekkere zonnetje buiten moet missen... ik lig hier te liggen, te suffen, koorts te meten, te slikken - oh ja voor jou flupque branden wel twee kaarsjes hoor! - en zelfmedelijden te hebben (toch een beetje) en voor de rest telefoons aan te nemen van mama lief op 700 km die sakkert over mijn boete die gaat komen (en ik die zeg dat dit nu 't laatste van mijn zorgen is en ik er absoluut niet aan herinnerd wil worden), dat ik een soep moet maken (alsof ik daar nu zin in heb), dat ik mijn kinderen met Pasen wat vroeger mag opsturen en wat langer mag achterlaten bij haar (alledrie? geen goed idee...), en dan nog eens om doodserieus te zeggen dat ik wel moet eten he... Och ik denk dat ik maar een kleine 3 kilo lichter ben. En die waren er toch te veel.

En dan zit ik luidop te hopen dat Thomas niet het volgende slachtoffer wordt. "Goed gij", zegt hij dan, "alsof ik daar tijd voor heb om ziek te worden, ik moet nog zoveel doen!". Hoezo? Dacht je dat ik tijd had?

14:08 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

11-02-09

7 x JA en 2 x NEE

Op 31/10 ging ik onder 't mes.

Ingreep: canal plugging
De balans, 3,5 maanden later:
Bij Fortis 3 x nee, eens zien wat ik te zeggen heb:

  • ja ik voel mij beter
  • nee ik heb geen aanvallen meer
  • nee ook geen dronkemansgevoel
  • ja soms wel nog een beetje raar effect - hoewel quasi nihil... dus:
  • ja mijn evenwichtsorgaan functioneert, ook met dat stukje toegeplugd
  • ja ik kan slapen op links, op rechts, op de rug, op de buik
  • ja, waarschijnlijk lukt ook Afrikaans dansen wel, al heb ik 't nog niet geprobeerd
  • nee ik heb geen pijnlijk oor, en ik hoor terug perfekt, alleen...
  • ja het voelt en hoort wel als karton als ik er achter wrijf... en
  • ja: dit heb ik nog niet afgeleerd... het gevoel bekruipt mij nog vaak:
    ik lig op mijn rug in bed, kijk naar rechts
    en dan heb ik het weer, dat akelig gevoel:
    "nu gaat het komen"... en dan komt er...

    NIKS!

20:43 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herstel, canal plugging | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

31-12-08

POING POING

Eerst was ik zo ... deel 93 335 Dan werd ik zo...deel 93 346 En dan stapje ...gewassen 3 Per stapje...deel 91 1211 En nog een stapje...mmmmja...dag 6 - 1En nog één... dat trekt er al "iets" beter op... deel 93 340 Allez kom nog een sprongetje...deel 93 341En ze is terug...deel 93 338En nu ga ik er ene op drinken zie. Schol!

17:20 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herstel, genezen | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

18-12-08

Joehoe, hier ben ik weer

Ah, die komt nooit meer terug dachten jullie al. Toch wel! Alleen... mijn computer heeft de geest gegeven. Ze proberen hem op dit moment nog te reanimeren. En de 1000-en foto's van mijn kindjes - allemaal van het voorbije jaar - te redden. Die breng ik pas elke december naar de fotograaf. Dan maak ik voor elk een fotoboek of twee en leg ik die mee onder de kerstboom... als terugblik op het afgelopen jaar. Dit jaar zal ik dus flink mijn tenen mogen uitkuisen om dat nog voor elkaar te krijgen. Misschien als "nieuwjaarspresentje" dan maar. Knock-out dus. Met mijn stand-in computer lukte de internetverbinding ook al niet de laatste dagen. En op het werk doe je zoiets niet... postjes zetten op je blog... privé mailtjes lezen... Vandaar dus. Vanavond krijg ik eindelijk contact met mijn WIFI. En ik profiteer ervan. Van mijn WIFI-signaal. Om blij te constateren dat het weer beter gaat met blogger Flupque :-). Om Seppe en Lotte een bezoek te brengen, ook al is dat dan weer heel erg triest. En om te zeggen dat alles goed met me gaat. Dat ik weer volle bak gelanceerd ben. En dat ik evenwichtsgewijs een supersprong heb gemaakt de voorbije week. Laat ons zeggen: ik ben weer 97% normaal. Nog 3% sensatie, of is het maar 2%? Dat komt ook een beetje door die eeuwige achterdocht. Maar och, zo verwaarloosbaar, en daarbij, dat maakt me een beetje speciaal ;-).

21:14 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

14-12-08

KIJK EENS WAT IK KAN!

Dit moet ik toch vertellen! Deze namiddag zijn we op wandel gegaan. Drie kids met de fiets de berg op richting speeltuin. Wij wonen in het Pajottenland dus die berg is ferm steil. Elk achter een fiets lopend, crossend, bijsturend, duwend... honderd keer roepen AUTO.... LANGS DE KANT! Oef, we zijn boven, nu wat spelen in de speeltuin. Hij is ingegroend intussen... nu nog wat kaal, maar tegen de lente wordt het leuk: bomen en haagjes, veel gezelliger nu. Ik kon het niet laten. Ben op de schommel gaan zitten. Beginnen schommelen, harder en harder. En ja, wat griezelig, maar het ging! En dan... de wip. Charlotte (3) en Matthias (8)... dat ging niet uiteraard... dus ik ben er bovenop gaan staan, in het midden, en heb hen helpen wippen, balancerend in het midden van de balk, gewicht naar linkervoet, en dan naar rechts... zonder te vallen! Flink he van mij :-)...

16:21 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

11-12-08

SHE'S BACK

Voilà. Nu weet ge het. Ze is terug. Thomas lacht me eens goed uit vanmorgen. Tania is back. Sturm und Drang. Tania stortbeton. Schandalig... zo lachen met mij. Zelfs in het kantoor van de mutualiteit werd er gegrapt omdat ik al braafjes mijn datum van werkhervatting had ingevuld. "En als je morgen van de trap valt?" en er werd meteen een flinke streep door getrokken. Lach maar, 't is 7u10, ik moet gaan. "Ah, vanaf nu ben je elke morgen weer vroeg weg" zegt onze oudste nog. Een uur en drie kwartier bollen en ik sta er weer. Toch wel blij dat ik weer gezond ben. Gewoon werken zoals altijd. Behalve dan dat het dit keer ietsje meer mag zijn: een hartelijk welkom met koffiekoek, koffie en een cadeautje van de collega's en een overgelopen mailbox die ik zo snel mogelijk weer een pak lichter maak. Om 18.00 sluit ik Photoshop af. Toch een beetje moe van zoveel concentratie op één dag. Terug naar huis... maar wel met een platte band.

22:12 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

05-12-08

4 WEKEN VERSCHIL...

IN DE NASLEEP VAN MIJN KRIMSON CRISIS tania's krimson crisis groggy van de operatie... opgeblazen van de cortisone... priemende griezelblik...dizzy dizzy... EN NU Tania 5 weken 2 bijna klaar om te gaan werken... PS: volgens Thomas zie ik er niet uit op die foto's die ik zelf trek... een beetje vervormd volgens hem en in het echt ben ik stukken mooier en slanker als op de foto, zegt hij... 't is maar dat je 't weet ;-) !!

20:50 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

04-12-08

THE BEAT GOES ON

Vandaag draai ik alle plaatjes die ik al jaren niet meer had gehoord. We zijn beland bij het kitscherige "By the rivers of Babylon" en "Ma Baker" van Boney M. Gimme all your money... boney mJeezes wat strijkt dat goed! Wasmachien 3 zwiert al op volle toeren. En Thomas' broek weekt in de azijn. Het wasrek heb ik naar huis versleept. Het is te koud in de garage. De arme vogeltjes hebben onze lekkernijen nog steeds niet ontdekt. Tania's back. Maar volgens de weegschaal ben ik dik 4 kilo verdikt. En eigenlijk heb ik geen zin om bloemkool met béchamelsaus te maken vanavond... Morgen bezoek in mijn schoonmoeder. Ze gaat haar 7de maand in, in de kliniek. Wat zal ik meebrengen voor haar?

14:51 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

WERKEN AAN MIJN COME-BACK

Tania 5 weken 1Vanaf vandaag werk ik actief aan een come-back. Want donderdag over een week ga ik weer aan het werk. Dit soppig koude weertje maakt dat ik weer opgesloten zit vandaag. Dus ik lees eerst een bevriende blog en neem dan nog eens wat foto's van mezelf. Ik sta verstomd van het verschil met 4 weken geleden. Toen was ik echt een griezel. Maar nu ben ik tevreden met het resultaat; mijn marsmannetjes look en priemende blik ben ik gelukkig kwijt. Alleen het gedrag, dat is nog niet 100%. In de wachtzaal kan je er ons zo uitpikken. De BPPV-soort. Vreemd als je het eens bij een ander ziet. Het drukt je met de neus op de feiten. Hmm? Doe ik ook zo? Zo wil ik niet blijven. "Da's typisch", zegt mijn dokter me, "de angst van dit soort patiënten om nog normaal te bewegen, en dat rare gedrag". En wat doen wij dan? Wij draaien niet met ons hoofd. Maar met onze romp. Onze nek plakt verstijfd aan ons lichaam. Onze ogen draaien wat vreemd naar ons doel. Heel houterig en achterdochtig. Als stijve harken, en toch zijn we het niet. Zo heb ik dan ook maar het Afrikaans dansen gelaten. De helft van de tijd had ik toch last als ik draaide met mijn kont. "Heb je je oefeningen gedaan?", vraagt de dokter me nog. "Euh, ik heb ze eens gelezen, maar eerlijk gezegd vind ik ze wat belachelijk, is piano spelen ook goed?". De dokter begrijpt me wel. Als ik het maar op mijn manier doe, lukt het ook wel. Vanmorgen om 5u15 op. Arthur moest zodanig hoesten... hij kotste zijn Dikkie Dik kussen onder. De kleine in bad dus, en Matthias gedegouteerd van het vieze spoor, kruipt nog even bij mij met zijn knuffels. Ik draai mij naar hem... de schrik neemt weer de wacht over tussen mijn oren. Bon... ik weet wat mij te doen staat. Ik wil als een normale collega terug op het toneel verschijnen. Vandaag moet dat dus gedaan zijn met het flauwe mie gedoe. We beginnen met een stofzuigbeurt en een heel ruwe shampoo massage op mijn hoofd. Dat was de opwarming. Dan wat new wave muziek en draaien op tempo met dat hoofd. Nadeel is dat ik dan weer de spinnekoppen zie aan het plafond. Twee stukjes piano ter afwisseling. 't Is niet serieus hoe die Rus mij afbeult. Tania 3 weken 3Ik wil alles veel te snel volgens hem, 30 jaar geen noten gelezen, en nu meteen met 2 handen aan een tempo van "kan het nog sneller"? Het resultaat is niet meteen oorstrelend, zeker als je wekenlang slechthorend hebt geoefend. Zonder medelijden gaf hij mij 4 stukken huiswerk: 2 van Bach en 2 Russische liedjes. Voor de rest heb ik hopen buk en strekwerk vandaag. Vijf bewoners in dit huis, da's zes - misschien worden het er 7 - wasmachines te vullen vandaag. Een stapelbed opmaken. En bergen strijk, want tijdens het Sint weekend wil ik geen strijkplank zien!

12:32 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

03-12-08

DE GOED NIEUWS SHOW

Welkom in mijn goed-nieuws-show. Vandaag ben ik happyme! Misschien moet ik de naam van mijn blog wel veranderen... maar nee, dan vinden mijn lotgenoten mij niet. Maar wat ik zonodig kwijt moet... Ik ben bij de dokter geweest. Oh ja, het was daar één gezeur van patiënten om dat lange wachten. Dat moet je er maar bij nemen denk ik dan, als je de juiste specialisten wil. Mijn daguitstap heeft toch wat opgebracht. Ik babbel met een vrouw die het even erg heeft zitten als ik. Zij kreeg ook het voorstel om een canal plugging te ondergaan. Oh, by the way, ik vroeg de dokter nog hoeveel van die operaties ze doen op een jaar. Het antwoord is "2... de operatie is wel heel delicaat", verklaart ze nader. Ja maar, het is toch gelukt en ik ben beter! En ja, de grafiekjes van mijn gehoortest vertellen ons niets dan goeds: 3 weken terug was het rechts nog pover gesteld, vandaag klom mijn score steil omhoog. Nog een beetje en dan bereik ik weer mijn hoogste piek. Dokter Blaivie en Professor Van de Heyning zijn super content! En wat mijn evenwicht betreft. Ja, soms voelt het nog een beetje raar en ik ben net een olifant als ik mijn stoel op zoek. Maar ook dat zal beteren met de tijd. Mijn lichaam heeft zo'n computertje, met een eigen geheugen. Dat geheugen herinnert zich heel andere dingen, als we 't hebben over mijn evenwicht. En nu daar plots zo'n plug in steekt is het even aanpassen... en werken aan een nieuw volwaardig systeem. Dat vraagt effe tijd. We zullen eens zien hoe DRAM mijn RAM-geheugen is... hoe rekbaar en dynamisch mijn systeempje is.

16:27 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (2) | Tags: canal plugging, herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

02-12-08

SINT, WELK CADEAU HEB JE VOOR MIJ?

Morgen moet ik naar de dokter. Op controle. En dokter... is mijn evenwicht nu quasi hersteld? Die licht zwoele sensatie, gaat die nog weg? Of zal ik het hier maar mee doen voor de rest van mijn dagen? En hoe het zit met mijn oor? Het gezoem en de kliks. Voorspelt dat beter? Gaat dat oor weer open? Niet dat ik te klagen heb. Alleen die kleine ongemakjes.. 't is maar dat ik het weet. Arthur die is echt heel bezorgd om mij. Elke dag vraagt hij of ik al genezen ben. Nu zegt hij "ik denk het wel, en de Sint is lief want die brengt veel cadoden".

20:49 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

01-12-08

ZOEM ZOEM ZOEM

1 december. Oef, een nieuwe maand. Die maand november vergeet ik nu liefst heel gauw. Want de nasmaak van zo'n operatie en ziekteverlof, het is toch niet dat. Dus laat maar komen hectische tijden, ik zie het wel zitten, met werken en drukke feestdagen, familiebezoek en fondue, cadeautjes en wat nog allemaal. Hoe het met mijn inspiratie zit? Hmmm, op dit eigenste ogenblik? Sorry, maar dat gezoem in mijn oor killt mijn creativiteit. ZOEM ZOEM ZOEM... ZOEM ZOEM ZOEM... stuwt mijn bloed door dat oor. ZOEM ZOEM ZOEM... ZOEM ZOEM ZOEM. Is het enige wat ik schrijven kan. Jeezes, hebben jullie dat soms ook?

09:45 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

28-11-08

IK NEEM AFSTAND VAN MIJN BLOG

Vandaag neem ik afstand van mijn blog. Niet dat ik er mee stop... maar een beetje dimmen, dat mag nu wel. Dit tempo kan ik niet eeuwig blijven volgen. Mijn genezingsproces beschouw ik als "bijna" voltooid. Ik heb gezegd wat ik te zeggen had. Het wordt tijd dat ik wat afstand neem van de kwaal. Ik wil nog wat genieten de komende dagen. Want ik wil er weer springlevend staan, binnen een dag of 12. Maar geen nood, als mijn oor open gaat luid ik de bel. Wat ik eigenlijk wil zeggen... het is nu aan jou, lotgenoot, om eens te laten weten hou het met jou verging. En wie weet heb jij wel interessante nieuwtjes te melden, of links om toe te voegen in de rechter kolom? Intussen maak ik het hier wat gezellig voor het weekend. Ik ga ik mij een mooie kerstboom kiezen, en kruip op zolder op zoek naar mijn lichtjes, bollen, flosjkes en andere friemelkes. En als hij af is moogt ge hem allemaal zien!

09:46 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

27-11-08

HOE KOMT EEN RUPS VOORUIT?

tania na 4 wekenIk hou het al een tijdje in de gaten. Hoe en waarom komt men op zo'n blog als de mijne? Feedjit toont me de zoektermen waarop men mij vindt op het net. De meesten worden wel degelijk goed gedirigeerd, maar soms schuift google wel een beetje uit. "Hoe komt een rups vooruit?" Was de levensgrote vraag die iemand zich vanmorgen stelde... Wel, deze rups komt misschien wat traagjes terug in haar plooi, maar ze doet het, ze komt vooruit! Vier weken na datum zijn mijn sensaties al heel wat minder sensationeel. Ik kan nu zelfs recht lopen met 2 glazen wijn. Een beetje raar nog wanneer de shampoo wordt ingewerkt, maar met 1 elleboog tegen de douchewand heb ik er het volste vertrouwen in. Truucjes he, die zal ik altijd nog wel bovenhalen... zo geconditioneerd, dat leer je niet op 1-2-3 af. De druk in mijn hoofd vermindert elke dag. Nadeel dan wel is dat ik het litteken voel trekken, maar ik heb het recht niet om daarover te zagen. De KLIKJES in mijn oor voorspellen nog meer goeds, het is nu afwachten en op 3 december wordt ik nog eens getest. Thomas nam nog eens een foto van mij. tania piano 1Nog niet meteen de meest wakkere verschijning, maar de griezelblik ben ik kwijt. Een beetje rondere wangen, ik ben - oei - verdikt. Mijn pianomeester, die vent gunt me geen rust. Hij zadelt mij op met veel te veel werk.

13:30 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

26-11-08

NUTTIG... NUTTIGER... NUTTIGST

Om mijn nutteloos gevoel wat te compenseren, heb ik me vanmorgen nog eens nuttig gemaakt als leesmoeder. Een half uurtje moet ik mijn 4 kindjes elk om beurt eens laten lezen; ik moet hun vorderingen bijhouden qua leestechniek en probeer ook hun goesting in 't lezen wat aan te wakkeren met een complimentje hier en daar. Eén van de mama's roept mij nog toe dat haar dochter dit het leukste half uurtje vindt van de week. Alleen daarvoor al doet een mens dat graag, de appreciatie en de vorderingen die ze maken en de blije gezichtjes als ik er sta. Mijn lezertjes werken wel heel goed mee. In de muziekschool is het open klasdag. Dat was ik bijna vergeten. Ik volg een uurtje mee. De ta's, de taha's en de titi's, blokfuit, triangel en nog meer van dat. Mijn oor ging even bijna open. De KLIKS volgen zich nu op, elke dag een beetje meer. Een beetje veel impulsen voor vandaag; barstende hoofdpijn is het resultaat.

18:03 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

24-11-08

DE ZILVEREN ENVELOPPE

Vanavond werd onze postbus eens leeggemaakt. Het was al even geleden... en intussen heeft die bus al een dik pak sneeuw gegeten... natte post! Er zit een grote zilveren enveloppe bij, geadresseerd aan mij. Thomas is geïntrigeerd, en ik open mijn post. Een kaart van mijn collega's! Dat ik maar snel genees en goed gehumeurd terug kom. Maar natuurlijk! Geef mij nog 2 weken, en dan ben ik weer de oude. Nog even doorbijten daar, en dan kom ik ons bureautje weer opfleuren ;-). Nee nee, het gaat al heel wat beter. Ik zal er staan op 11 december. Helemaal opgelapt en zeker niet dronken!

20:39 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

IK DAAG MIJN TRIGGERS UIT

Picture 119Mijn triggers voor een flinke aanval... ik had er heel wat: rollen in bed, gaan neerliggen, bruusk rechtkomen of mijn hoofd draaien naar rechts. Staren naar het plafond, spinnenkoppen van de lusters halen, stofzuigen in hoekjes en kantjes, al bukkend een wasmachine vullen of mijn hoofd knikken op zoek naar de juiste broek in mijn kast. Mijn haar wassen onder de douche en nog zo een paar. Kortweg gezegd, bewegingen die je hoofd uit rechte positie halen vooral. Meestal ben je dus gewoon, zoals altijd, volle bak bezig, opeens gebeurt het, en daar zit je dan. Het was eergisterenmorgen denk ik, dat dat vreselijke voorgevoel me weer bekroop, 's ochtends in bed. Maar nu twee dagen later, nog altijd niks... alleen een mini draaierig gevoel, waar ik nu 3,5 week na operatie nog een klein beetje mee zit. Ik ben er helemaal niet ziek van. Het is een gewoonte intussen, zoals het kartonnen oor en de het dove gevoel. Ik hoor door dat doffe gevoel in mijn oor nog heel veel woorden verkeerd, en dat leidt vaak tot de zotste interpretaties wanneer mijn kinderen iets op afstand zeggen. Best wel grappig nu, maar liefst niet voor altijd. Nu ik al een evenwichtiger leven leid, begin ik terug in gang te komen en probeer ik het terug eens uit. Gisterenavond staarde ik de hele tijd naar het plafond, zo van "en nu gij, zie je wel dat ik het kan". Vandaag daag ik volop mijn triggers uit. Ik pak ik de spinnekoppen van de WC-luster aan. En pak op mijn kniëën alle hoekjes en kantjes aan met mijn dweil. De eerste keer dat ik die vastpak, na al die tijd. Toch niet te veel in 1 keer, nu effe met Paolo Conte achter de computer, en straks doe ik weer voort.

Heeft deze info je geholpen?
Help deze verspreiden via 
deze én deze internetgroepen!

11:41 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel, triggers, informatie, bppv, duizeligheid, evenwichtstoornis, genezen | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

22-11-08

KRISTALLEN OP ZWIER - DE ACHTERDOCHT

Ze zijn weer op zwier, dacht ik vanmorgen. Een gevoel dat mij vaak bekruipt, een dag of 2 voor de aanval me verrast. Ik voelde dat vaker aankomen, moeilijk om te beschrijven, maar zo'n gevoel van "er zit ergens iets mis". Niet dat ik dan al hevig draai, maar toch al een zekere onzekerheid... en dan knaagt de achterdocht. Ik denk dat dat het moment is waarop de kristallen bij mij "gelost" zijn, en aan hun weg beginnen door mijn labyrinth. Vanmorgen had ik het weer. Ja natuurlijk, die komen nog los. Marieke zal er wel nooit "hélemaal" vanaf zijn. Maar het bewuste gangetje dat me zo ziek maakte is toegeplugd. Dus misschien voel ik voortaan nog een bizarre sensatie, telkens ze op wandel gaan. Maar als alles goed gaat blijf ik voortaan gespaard van erger. Hopelijk klopt mijn theorie... want ik zit toch weer met die "achterdocht".

11:09 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (3) | Tags: oorkristallen, herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print