02-01-13

2013: ik word Pa-Tri-Jot

2013. Tijd om nog eens te komen piepen en "hallo, ik leef nog" te zeggen!

De gezondheid gaat verder bergop. Dizzy me is nu bezige mie. En ze steekt dit jaar een extra tandje bij; sinds gisteren is ze lid van Pa-tri-jot.

Pa-Tri-Jot is een triatlonclub. Niet dat ik daar al veel mee gedaan heb, maar toch... Ik heb mijn rekening al betaald. En dus ben ik lid. Voorlopig nog passief. Maar ik heb wel al een pakje besteld. Zo eentje uit één stuk. Eentje speciaal voor triatlons. Large spijtig genoeg... maar... dat is dus wel zoveel als zeggen "nu kan ik niet meer terug". En er vliegen in 2013 nog een paar kilo's af. Tot als ik niet meer rol.

Beeld je vooral niet te veel in. Er zijn clubs en clubs. En deze is er eentje waar evenveel aandacht gaat naar de after sport. Een geuze of een kriekske na de inspanning. En vooral veel leute (hoop ik toch). Eentje op mijn maat dus. Wij zijn dan ook Pajot. En mij gaat het niet om tijden en snelheden, maar wel dat ik de eindmeet haal. Dat ik het doe!

Maar bon, ik zal dit jaar dus minstens 1 triatlonneke moeten doen. Een kleintje dan. Of een kleintje per seizoen. We zien wel... We beginnen met een beetje jogging en wat fietsen, en dan trekken we ons seizoen in gang met de Ename classic, de Peter Van Petegem Classic, De Ronde van Vlaanderen... En dan is er dus die eerste triatlon die ik me als doel stel: die van De Haan!

Maar eerst zorgen dat ik leer crawl zwemmen met het hoofd onder water, iets wat madam nog niet kan...

 

21:06 Gepost door dizzyme | Permalink | Commentaren (1) | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

Commentaren

Dag Tania!
Ik weet ondertussen 6 dagen dat ik aan BPPD lijdt. Of beter, dat BPPD mij leidt. Ik heb wel vaker aanvallen van zware duizeligheid gehad, maar na een tweetal dagen was dit voorbij. Op dit moment duurt mijn aanval reeds 41 dagen en ben ik uitgeput. Het gevoel dat mijn lichaam niet het mijne is, maakt me gek. Het feit dat ik al een week niet ben kunnen gaan werken, zorgt ervoor dat ik me nutteloos voel. Een boterham eten duurt 2 uur, ahja, want kauwen staat momenteel gelijk aan storm op zee. Ik kan me zelfs niet afleiden met TV kijken, want ik heb de hele tijd het gevoel dat ik in de TV ga vallen. Ik begin stilletjes aan radeloos te worden.

Gepost door: I. | 11-02-13

De commentaren zijn gesloten.