28-09-11

Ik de zegen, zij de klos

Over een dikke maand, 31/10/2011, precies 3 jaar na mijn canal plugging operatie, vier ik officieel mijn derde dizzyvrije jubilee. Olé! De golf van persartikels - eerst in België, en het laatste half jaar in Nederland - is gaan liggen. De reacties op de blog beginnen te minderen (hoewel). En hoe geraak ik godverdomme ooit die 10 te veel gekochte exemplaren van mijn boek voor vrienden en buren op mijn kast nog kwijt ;)? Een plaatselijke tombola voor een of ander goed doel dringt zich op ... En dan mailen ze mij dat ik mijn blog levend moet houden. Jajaaa. Maar hoe? Ik wil maar niet duizelig zijn! Om mijn gezins- en andere perikelen te verkondigen dan maar ... zooo graag zie ik mezelf nu ook weer niet. Of om elke week in herhaling te vallen: "Joepie ik kan weer trampoline springen, joepie ik kan terug fietsen, joepie, ik kan eindelijk zonder gevolgen van de grond gaan in mijn bed!" ... mijn facebookconnecties gaan geeuwen bij mijn 100 000ste afgezaagde dizzymepost!

Maar ik heb weer hoerenchance: 2 dizzyme madammen in mijn inbox vandaag. Al geef ik toe dat ik hier de gelukkige ben, en zij de klos. Toch opvallend, dat vooral madammen met hun evenwicht kampen!  Zal ik één van hen gewoon maar zelf laten vertellen? Wie nog op deze blog belandt, stuur gerust je verhaal, zo kan ik, zonder over mezelf te hoeven zagen, blijven doen wat van mij wordt verlangd: de DIZZYME blog verder laten leven, zodat alle zoekenden na ons er ook iets aan hebben. Ik zal het maar een zegen noemen ... hè, nietwaar??

 

"Beste Tania,

Graag wil ik je hartelijk bedanken voor je blog. Ik begrijp dat het moeilijk is om bij te houden als je zelf genezen bent, maar mij heeft het heel goed geholpen, dus ik hoop dat je er toch mee door gaat. Ik ben er ook weer zo één... Mijn verhaal is niet zo lang als het jouwe, het begon twee jaar geleden met een auto-ongeluk. Sindsdien ben ik duizelig, misselijk, fysiek onstabiel en traag. Ik zie alles bewegen als ik loop. Zo’n catwalk is leuk op de kermis, maar in het echt is het een bron van permanente ‘zeeziekte’ en enorm beperkend. Mijn actieradius is zo’n 500 meter rond mijn huis, verder kan ik niet lopen. Ik kan niet fietsen en maar zeer beperkt autorijden, en ben inmiddels mijn baan kwijt. Ik heb twee jaar foute diagnoses en behandelingen achter de rug. Het laatst volgde ik een revalidatieprogramma voor whiplashpatiënten. Zonder resultaat. Bij toeval bracht een bevriende arts me op het spoor van evenwichtsonderzoek. Ik ben me erin gaan verdiepen en vond jouw blog, en boek, en professor Wuyts. Een maand geleden ben ik onderzocht: utriculus aan één kant 100% defect. Over een maand moet ik terug voor vervolgonderzoek. Daar ben ik nu dus. Ze weten niet of het kan herstellen, maar waren niet pessimistisch over mijn mogelijkheden. Wat ik me afvroeg: ben jij naderhand nooit gefrustreerd of boos geweest over al die verloren tijd en onzin-diagnoses en –behandelingen? Ik heb maar een verhaal van twee jaar en ik heb daar op dit moment echt heel erg veel last van. Hoe ben jij daarmee omgegaan? En wat ik me ook afvroeg: ik heb intussen een dochtertje gekregen. Zij is nu 1 jaar. Jij hebt ook kinderen. Wat voor oplossingen heb jij gevonden om het toch allemaal te doen als je erg duizelig was? Tot slot wil ik nog zeggen dat ik jouw verhalen van nadat je bent genezen ook heel inspirerend vind. Ik hoop natuurlijk dat ik op een dag ook zulke dingen weer zal kunnen. Het geeft voor mij ook aan dat het wel letterlijk ‘tussen je oren zit’ maar niet figuurlijk ‘tussen je oren’. Als je het kunt, dan doe je het ook gewoon allemaal weer. Bedankt dus, en ik hoop van je te horen!

Met vriendelijke groeten, M."

 

19:15 Gepost door dizzyme | Permalink | Commentaren (2) | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

Commentaren

Hey Tanja, ik kan je begrijpen! Na drie jaar napraten over je grote wonder heb je het nu even gehad, je kan er idd moeilijk over blijven leuteren. Je kan er moeilijk een kookrubriek van gaan maken!
Bovendien wil je nu , denk ik toch , gewoon , leven, genieten en misschien nu ook die ellende achter jou wil laten!
Aja en btw, t gaat al beter met mij! Als het zo blijft dat zal de toekomst moeten uitwijzen , maar in elke geval , ik weet waar naartoe als de klachten constant terugkeren!
Veel groetjes en een dikke merci voor je hulp!
Christa

Gepost door: christa | 09-10-11

Ben een vrouw van 52 en al anderhalf jaar evenwichtstoornissen, slecht lopen, vallen, verdriet. Heb hele medichse circus gehad, nu een 2 opinion in Maastricht; ook acupunctuur en homeopethie, doch niets helpt. Wat nu? Ik schrijf kriebelig, praat slechter: er is no steeds geen diagnose. Ben radeloos. Lies

Gepost door: lies | 21-03-12

De commentaren zijn gesloten.