30-07-11

Dizzy me goes duatlon

Beeld je in: dizzy me op de fiets, helemaal in outfit, met gloednieuwe koersschoentjes en en klikpedalen van een half uurtje oud. "Sowieso gaat ge op uw bakkes", luidde het schouderklopje van de fietsenmaker daarnet. "En morgen rijd ik niet achter u." En dan ene van het A-team: "Ah, ik dacht net een weekje met de B's te rijden, maar ik zal dan maar een weekje wachten". "Snapt ge hem?" Gegrinnik, gegrinnik. "Oefen maar een beetje tegen een muur vanavond. In en uit. En in en uit. En in en uit...". En die mannen daar maar lachen.

Ze deed het: schoenen aan - helm ook - fiets in positie, links een auto als steun, rechts de garagepoort. En dan in en uit en in en uit. Zoals je dat met ski's doet. Op zich al beangstigend genoeg, dat gevangen gevoel, maar na een keer of 100 had ik dat toch al onder de knie. Maar eens je op de weg rijdt en tetterend aan een rood licht komt, heb je het toch vlaggen; in alle verwarring vergeet je die voet los te haken en dan... neenee, die attractie gun ik die mannen niet! Dus ik in mijn 'pakje' geschoten om geoefend te zijn tegen morgenvroeg. Met klikschoentjes de steile kasseien af... ook niet bepaald handig!!

Bon. We staan beneden en we zijn nog heel. Start in bergop. Juist ja. Gaat niet. Hoe moet je nu starten in bergop met je ene voet gevangen en de andere schoen die - met dank aan de plakkaatjes - geen enkele grip heeft op de weg? Tien pogingen en veel gegil en oeh en aah en waah, tot de buurvrouw van half in de 70 met haar stok kwam aangerend en aanbood om me een stukje de helling op te duwen. En ze deed het nog ook. We zijn vertrokken. Een ritje van een half uur met veel geklik om dat in- en uitklikken een beetje onder de knie te hebben. Alleen die start in bergop: dat wordt niets.

Maar wat ik dus eigenlijk - eindelijk heb ik nog eens iets te vertellen - wou posten: dizzy me goes duatlon. En die klikpedaaltjes zijn zo één van die snufjes die me daarbij moeten helpen.

Nu bijna 3 jaar na mijn operatie heb ik me opnieuw op de sport gesmeten. Fiets na 20 jaar weer van de haak gehaald, eerst heel voorzichtig 20 kilometertjes, met enerzijds veel onzeker gerem in bochten en bergaf en anderzijds dan weer veel gepuf bergop. En dan, enkele maanden later, februari was het, mijn eerste 55 km in clubverband. En nu, nauwelijks 5 maanden later, tot + 100 km aan gemiddelden van 24, 25, 26/u. Jiehaah.  Af en toe eens mee met het A-team voor de kick en vooral een pak zekerder: zonder gerem! Alles werkt, wat mijn evenwichtszin betreft. En al +10 kg kwijt, van al die kilo's die ik al die jaren had verzameld.

Sinds kort werd ik ook gebeten door de loopmicrobe. Ik heb geen technische snufjes om afstanden en snelheden en hartslag te meten, maar ik denk dat ik nu aan 4.5 km zit dat ik aan één stuk door kan lopen. Dus ook dat loopt goed. En dat met een slecht paar schoenen, dus met een paar 'echte'...

Dus heb ik er niet beter op gevonden dan me in te schrijven voor de duatlon in Halle, nu 19 augustus.

Tja, alles werkt terug prima, ik heb geen excuus!

 

18:40 Gepost door dizzyme | Permalink | Commentaren (1) | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

Commentaren

Leuk zeg dat je dat nu allemaal terug kan! En tien kilo kwijt! Ik wou dat er voor die stomme fibromyalgie ook een kans op genezing was, maar veel artsen gelover er niet eens in, hoe zou je dan willen dat ze oplossingen zoeken!
Ik kan heel goed begrijpen dat dat dizzy zijn nu een beetje de ver van je bedshow geworden is en dat je nu gewoon van het leven geniet! Groot gelijk!
Groetjes
Christa

Gepost door: christa | 31-07-11

De commentaren zijn gesloten.