17-01-11

1 small step for Dizzy me

 ... a giant leap for mankind!
 
 Man, man, wat ben ik blij!

Het was begin november toen ik een mailtje zond naar de ombudsdienst van het ziekenhuis. Het ziekenhuis waar ik 14 jaar op onderzoek ging en telkens weer met een of andere andere originele diagnose buiten kwam. Een mailtje dat bol stond van de frustratie, maar het vroeg uiteindelijk maar 1 ding: een antwoord. Een antwoord op het waarom. Waarom? Waarom? Die ene simpele vraag waarmee ik al zo lang in mijn hoofd zat. Waarom wisten ze het niet? Waarom konden ze mij niet helpen? Waarom die nepdiagnoses van 'u hebt een lui evenwichtsorgaan' en ' 't wordt tijd dat uw kleine de papfles krijgt, want u bent moe'. Op een sorry durfde ik zelfs niet te hopen.

Maar bon, het was een maat voor niets. Absolute radiostilte aan de andere kant.
 

Gisteren kwam Marie-Thérèse op bezoek, om haar boek op te halen. Net als ik 15 jaar dizzy. Net als ik 14 jaar niet geholpen. Net als ik na 15 jaar in goede handen terecht gekomen en geopereerd. Net als ik genezen. Zij had een gesprek aangevraagd met haar voormalige NKO-arts. Ja, ze is binnen geraakt. Ja, ze heeft het hem eens goed kunnen zeggen. Dat hij veel aan haar verdiend heeft. Dat hij toch beter had moeten weten. Op haar 'Waarom?' kreeg ze geen antwoord. De man heeft niks gezegd. De man heeft geïrriteerd gewacht. Schijnbaar onbewogen. Tot ze uitgeraasd was. En hij heeft haar buitengekeken. Ziezo, blij dat hij daar vanaf is geraakt.

 
Ik was dus geïrriteerd gisterenavond. En ik dacht bij mezelf. Ik stuur die mail nog een keer. Met nog een paar sarcastische opmerkingen erbovenop. In de zin van 'Is 't zo moeilijk? Krijg ik dat antwoord nog?'

Vanmorgen kreeg ik telefoon. Van de ombudsvrouw. Een vriendelijke dan nog wel. Ze zijn allemaal zo slecht nog niet. En ik moet toch zo eerlijk zijn je ook het goede nieuws te melden. Ze zat verveeld met de kwestie. Niet met mijn grieven. Maar wel met het feit dat ze die mail om een of andere reden heeft gemist. Bwa, beter laat dan nooit hè. en misschien zaten er gewoon te veel SPAM woorden in. Nee nee, ze nam mijn grieven serieus. Ze vond het erg. En mijn info vond ze uiterst interessant. Van BPPV had ze nog noit gehoord. En ze is meteen aan het googelen gegaan. Ze ging die NKO-artsen dus eens aan hun oren trekken. En ik heb ze uitgenodigd voor een studiedag. Om hun kennis bij te schaven. Of wil ik eens langskomen om een babbel rond die verloren 14 jaar en dat boek? Stel je voor, dat sommige artsen hun EGO's even opzij zetten en toegeven dat bijscholing geen luxe is. One small step for Dizzy me. But giant for mankind.
 
Afwachten nu wat die drie gaan zeggen, maar ik ben zo blij!
Zo blij dat die eindeloze radiostilte is doorbroken ...  
Er is hoop voor die na mij.

12:00 Gepost door dizzyme | Permalink | Commentaren (1) | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

Commentaren

Ik begrijp je volkomen hoor!
We zijn wel niet dizzy, maar ook fibro wordt heel vaak niet serieus genomen en veel patienten moeten horen dat de ziekte tussen hun oren zit!
Gefeliciteerd met je succes!
groetjes Christa

Gepost door: christa | 17-01-11

De commentaren zijn gesloten.