24-09-10

Schrijven is een medicijn.

Er is iets knap gebeurd met mij.
Dat ik dat nu pas besef...

Nog enkele dagen en dan gaat dat boek van mij naar de persen.
Het begint me te dagen dat ik dat dizzy zijn van mij,  stilaan ben gaan bekijken als een 'onderwerp'.
Iets waarover ik schrijf. Een passie. Geen obsessie. Maar 'een onderwerp'. Niet meer iets waar ik aan 'lijd'.

Nu is dat zo. Maar zo was dat niet altijd.

Toen ik begon te bloggen, twee jaar geleden, had dat schrijven van mij een heel ander karakter.
Het was - zo mag ik het toch wel een beetje stellen - een soort traumaverwerking.
Mijn verdediging tegen het ongeloof van de voorbije 15 jaar.
Mijn wapen om te zeggen: "Zie je wel dat het geen inbeelding was."
Schrijven uit verontwaardiging, om de verkeerde diagnoses die ik en vele anderen slikten.
Ik ging de wereld eens gaan verbeteren, door informatie te verzamelen en online te delen.

Ik zat vol strijdlust.
Maar de kwaal bleef mijn 'meerdere'.
Ik was nog altijd op mijn hoede, en dus de zwakste van de twee.

Ergens na mijn ritje op de draaimolen, een jaar na de canal-plugging, kwam de eerste kentering.
Eindelijk durfde ik geloven dat ik verlost was van de misère.
Was het door de opluchting? Als een pudding ben ik in elkaar gezakt.
Maar daarover ga ik liever niet uitwijden.
Je ziet het aan de foto's; ik was opbeglazen, kapot.
Druk druk druk en een gezellige bacterie die 5 maanden lang mijn lijf had ingepalmd.
Enfin, gewoon dikke pech. Net nu ik 'genezen' was, was ik nog slechter af.

Maar ik had een uitgever gevonden.
Het bloggen werd afgebouwd. Want ik had nu een boek.
En alle steun van enkele gedreven nko-artsen en een wetenschapper.

Vandaag is er me iets waar ik echt blij om ben.
Dizzy zijn is een 'onderwerp' geworden.
Iets heel fascinerends.
Niet meer mijn kwaal.

Ja, ik weet het ...
ik zaag en sla jullie ermee om de oren,
over dat boek.
Maar het is geen obsessie.
Ik ben gewoon fier dat ik mijn vijand heb geklopt.
Dat ik mijn ding mag vertellen
en alle info die ik maar wil geven de wereld in kan sturen.

En weet je wat?
Hoe meer teksten ik binnen krijg
van die artsen en die fysicus, die intussen zowat mijn coach geworden is,
hoe meer afstand ik neem.
Ik schrijf niet meer vanuit mijn binnenste.
Mijn helikopter-view neemt het over.

Geweldig, toch?

Schrijven is een medicijn!
En het boek is mooi meegenomen!
Dat wou ik toch voor een laatste keer vanuit mijn binnenste vertellen :-).

 

12:04 Gepost door dizzyme | Permalink | Commentaren (0) | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

De commentaren zijn gesloten.