11-05-10

DR KINGMA (NL) OVER HET EVENWICHTSCORSET

Een kunstmatig evenwichtsorgaan, een soort corset om het middel met sensoren die de drager letterlijk op het rechte pad houden. Dat was dinsdag 9 maart 2010 het medisch item in het tv-programma Goeiemiddag Limburg van L1 Nederland).

Prof. dr. Herman Kingma (Academisch Ziekenhuis Maastricht) legde uit hoe het werkt, en Joop Doornkamp vertelde het verhaal vanuit de beleving van de patiënt.

Bekijk het filmpje of check deze link:

http://link.brightcove.com/services/player/bcpid447672680... 

13:41 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (2) | Tags: duizeligheid | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

Commentaren

Ik ben een vrouw, 52 jaar.
Sportief en helemaal gezond op een diagnose (bij donderslag!) van MS nu 8 jaar geleden.
2 jaar voor de diagnose liep ik (met gemak) mijn eerste en enige halve marathon.
Ten tijde van de MS-diagnose had ik nauwelijks klachten (een 'wattige voetzool').
Ik was wel net begonnen met een leesbrilletje af en toe. Ik heb altijd heel goede ogen gehad en volgens de optometrist 2 weken geleden heb ik die nog. Ook de oogzenuw die 10 jaar geleden ontstoken was (een dag 50% zicht uitval) ziet er ook gezoond uit volgens hem.
Bij die optometrist kwam ik terecht omdat ik nu een jaar geleden weer wilde gaan hardlopen en dat niet goed lukte omdat ik na een paar kilometer met veel moeite zwalkneigingen moest beheersen. Ook kon ik na een wandeling van 1,5 uur niet meer lopen zonder continue naar het wegdek te kijken. Inmiddels is met de fiets een kruispunt oversteken thrillseeken geworden (links-rechts-links maakt dat alles gaat zwabberen en ik niet goed meer kan zien of er inmiddels verkeer bij is gekomen). Fietsen zelf is ook best spannend, zeker op mijn licht sportfietsje, dat sneller uit evenwicht is door een hobbeltje. Het wordt nu allemaal behoorlijk minder relaxed.
Ik heb pas de KNO-arts bezocht (concllusie: 1 evenwichtsorgaan functioneert iets minder) en de optimetrist en nu volgt binnenkort de ortoptist (ook oogmeten) en daarna de oogarts. De optometrist constateerde nl dat mijn linkeroog 'te langzaam'is. Ik zie 'scheel' in zijn vakjargon. klopt dat al sinds dat ik 9 (?) of zo ben weet dat ik loensneigingen heb met 1 oog als ik moe ben; dat 'loopt' dan iets weg. nauwelijks zichtbaar; al is het recent wel zo dat mensen steeds vaker achterom kijken als ik met ze praat omdat ze denken dat ik naar iets kijk achter ze kennelijk (wat niet zo is).
Ik ben nu vanalles aan het terughalen. Ik heb als basisschoolkind erg veel oorontstekingen gehad, en ook bijholteontstekingen. Op mijn 11e heb ik mijn enige operatietje ooit gehad; het onder narcose (kwartiertje) wegspoelen van een 'snotsluier'uit mijn bijholte door via mijn neus (denk ik) en via een geopend gaatje bovenin mijn neus het pus af te zuigen.
Volgens mijn moeder was ik daarna las bij toverslag van mijn oorontstekingen af.
Vreemd vind ik wel dat mij gezegd was dat ik nooit (!!!) meer onderwater zou mogen zwemmen of duiken ivm dat gaatje dat ze gemaakt hadden ivm de bijholte sluierspoeling. Wel ben ik de volgende dag! gaan skien in de bergen; lijkt me dan ook niet slim qua druk verschillogica.
Ik had een ijzersterk evenwicht, tot welke leeftijd precies weet ik niet; ieder geval 11 jaar. Ik speelde en liep hard(!) op een smal hek 2 meter boven de grond (wat kinderen al niet doen) en herinner me dat ik of echt wel eens een stukje op een touw heb gelopen of daar heel levensecht van heb gedroomd in die tijd. Ik was dus mega stabiel.
Ik ben altijd sportief geweest; hockey, zwemmen (ja wel onderwater en ook toch gedoken (in de tropen weetje en niet te houden)), wedstrijdroeien en later dus ook wel wat hardlopen (tot en met een halev marathon toe (wel heeel slechte tijd, maar ook kort en weinig getraind).
Ik begin nu door de gesprekken met de KNO arts te vermoeden dat er iets is met mijn evenwichtsorgaan en het dubbelzien van mijn ogen.
Ik hoop iets te kunnen vinden dat het oplost, want ik ben verder meer dan gemiddeld gezond. Ook voor de MS heb ik daarom geen medicijnen genomen. Ik vind het trouwens een waardeloze en nietszeggende diagnose, omdat er zoveel velopen bij deze 'vuilnisbak-diagnose' horen.
Ik deel mijn verhaal hierbij omdat ik hoop dat er voor experts handvatten in zitten. Ik geloof in epidemiologisch onderzoek. Heb dit zelfs in gesprek met 2 MSichtingen geprobeerd via internet op te starten. Het lijkt me de oplossing. Heel veel data verzamelen en dan patronen er uit rammelen, tot dat je een aantal zinnige hypothesen kan testen. De informatie over klachten is nu zo gefragmenteerd.
Ik heb bijvoorbeeld tot mijn 4e in London gewoond. Toen nog zwaar vervuild met soepdikke smog (lijkt me niet gezond) en heb mijn groeispurt (tussen mijn 12e en 15e) gehad in de tropen. Beide lokatie skomen veel voor in de MSliteratuur: London vanwege hoge correlatie en tropen vanwege lage correlatie bij opgroeien voor je 15e.???? wat bied mijn case aan informatie, niks als die niet structureel verzameld wordt samen met heeeel veel andere cases. Ik sta open voor uitnodigingen om info te leveren en hoop gevonden te worden door iemand die de sleutel heeft. Ik ben nu al 10 jaar aan het balen en inmiddels kan ik eigenlijk niet goed meer functioneren in vergaderingen(ik kan niet snel van het ene stuk in het andere kijkn, dan raak ik de tekst kwijt en moet ik tijd besteden om de tekst te vinden en raak ik los op discussies en overleggen) en in sport. Ik doe nu yoga en bekkenbodemoefeningen om zo stabiel mogelijk te blijven, maar de grens is bijna berijkt, dat ik moet gaan laten weten dat ik een beperking heb en dat komt me nu niet goed uit.

Gepost door: Marleen Simons | 01-10-12

Ik ben een vrouw, 52 jaar.
Sportief en helemaal gezond op een diagnose (bij donderslag!) van MS nu 8 jaar geleden.
2 jaar voor de diagnose liep ik (met gemak) mijn eerste en enige halve marathon.
Ten tijde van de MS-diagnose had ik nauwelijks klachten (een 'wattige voetzool').
Ik was wel net begonnen met een leesbrilletje af en toe. Ik heb altijd heel goede ogen gehad en volgens de optometrist 2 weken geleden heb ik die nog. Ook de oogzenuw die 10 jaar geleden ontstoken was (een dag 50% zicht uitval) ziet er ook gezoond uit volgens hem.
Bij die optometrist kwam ik terecht omdat ik nu een jaar geleden weer wilde gaan hardlopen en dat niet goed lukte omdat ik na een paar kilometer met veel moeite zwalkneigingen moest beheersen. Ook kon ik na een wandeling van 1,5 uur niet meer lopen zonder continue naar het wegdek te kijken. Inmiddels is met de fiets een kruispunt oversteken thrillseeken geworden (links-rechts-links maakt dat alles gaat zwabberen en ik niet goed meer kan zien of er inmiddels verkeer bij is gekomen). Fietsen zelf is ook best spannend, zeker op mijn licht sportfietsje, dat sneller uit evenwicht is door een hobbeltje. Het wordt nu allemaal behoorlijk minder relaxed.
Ik heb pas de KNO-arts bezocht (concllusie: 1 evenwichtsorgaan functioneert iets minder) en de optimetrist en nu volgt binnenkort de ortoptist (ook oogmeten) en daarna de oogarts. De optometrist constateerde nl dat mijn linkeroog 'te langzaam'is. Ik zie 'scheel' in zijn vakjargon. klopt dat al sinds dat ik 9 (?) of zo ben weet dat ik loensneigingen heb met 1 oog als ik moe ben; dat 'loopt' dan iets weg. nauwelijks zichtbaar; al is het recent wel zo dat mensen steeds vaker achterom kijken als ik met ze praat omdat ze denken dat ik naar iets kijk achter ze kennelijk (wat niet zo is).
Ik ben nu vanalles aan het terughalen. Ik heb als basisschoolkind erg veel oorontstekingen gehad, en ook bijholteontstekingen. Op mijn 11e heb ik mijn enige operatietje ooit gehad; het onder narcose (kwartiertje) wegspoelen van een 'snotsluier'uit mijn bijholte door via mijn neus (denk ik) en via een geopend gaatje bovenin mijn neus het pus af te zuigen.
Volgens mijn moeder was ik daarna las bij toverslag van mijn oorontstekingen af.
Vreemd vind ik wel dat mij gezegd was dat ik nooit (!!!) meer onderwater zou mogen zwemmen of duiken ivm dat gaatje dat ze gemaakt hadden ivm de bijholte sluierspoeling. Wel ben ik de volgende dag! gaan skien in de bergen; lijkt me dan ook niet slim qua druk verschillogica.
Ik had een ijzersterk evenwicht, tot welke leeftijd precies weet ik niet; ieder geval 11 jaar. Ik speelde en liep hard(!) op een smal hek 2 meter boven de grond (wat kinderen al niet doen) en herinner me dat ik of echt wel eens een stukje op een touw heb gelopen of daar heel levensecht van heb gedroomd in die tijd. Ik was dus mega stabiel.
Ik ben altijd sportief geweest; hockey, zwemmen (ja wel onderwater en ook toch gedoken (in de tropen weetje en niet te houden)), wedstrijdroeien en later dus ook wel wat hardlopen (tot en met een halev marathon toe (wel heeel slechte tijd, maar ook kort en weinig getraind).
Ik begin nu door de gesprekken met de KNO arts te vermoeden dat er iets is met mijn evenwichtsorgaan en het dubbelzien van mijn ogen.
Ik hoop iets te kunnen vinden dat het oplost, want ik ben verder meer dan gemiddeld gezond. Ook voor de MS heb ik daarom geen medicijnen genomen. Ik vind het trouwens een waardeloze en nietszeggende diagnose, omdat er zoveel velopen bij deze 'vuilnisbak-diagnose' horen.
Ik deel mijn verhaal hierbij omdat ik hoop dat er voor experts handvatten in zitten. Ik geloof in epidemiologisch onderzoek. Heb dit zelfs in gesprek met 2 MSichtingen geprobeerd via internet op te starten. Het lijkt me de oplossing. Heel veel data verzamelen en dan patronen er uit rammelen, tot dat je een aantal zinnige hypothesen kan testen. De informatie over klachten is nu zo gefragmenteerd.
Ik heb bijvoorbeeld tot mijn 4e in London gewoond. Toen nog zwaar vervuild met soepdikke smog (lijkt me niet gezond) en heb mijn groeispurt (tussen mijn 12e en 15e) gehad in de tropen. Beide lokatie skomen veel voor in de MSliteratuur: London vanwege hoge correlatie en tropen vanwege lage correlatie bij opgroeien voor je 15e.???? wat bied mijn case aan informatie, niks als die niet structureel verzameld wordt samen met heeeel veel andere cases. Ik sta open voor uitnodigingen om info te leveren en hoop gevonden te worden door iemand die de sleutel heeft. Ik ben nu al 10 jaar aan het balen en inmiddels kan ik eigenlijk niet goed meer functioneren in vergaderingen(ik kan niet snel van het ene stuk in het andere kijkn, dan raak ik de tekst kwijt en moet ik tijd besteden om de tekst te vinden en raak ik los op discussies en overleggen) en in sport. Ik doe nu yoga en bekkenbodemoefeningen om zo stabiel mogelijk te blijven, maar de grens is bijna berijkt, dat ik moet gaan laten weten dat ik een beperking heb en dat komt me nu niet goed uit.

Gepost door: Marleen Simons | 01-10-12

Post een commentaar