07-05-10

IK LEEF OPNIEUW

En hoe zou het eigenlijk met Marie-Thérèse zijn, ...
10 maanden na haar canal plugging operatie?

Ik heb 15 jaar BPPV gehad. Na de eerste aanval is het anderhalf jaar rustig gebleven... maar dan... quasi elke maand had ik er van. Ik werd lange tijd in Hasselt behandeld, maar daar wisten ze niets af van een operatie. Heel vreemd. Drie jaar geleden stierf mijn man. Ik was alleen en heel vaak ziek. Echt een rotleven heb ik gehad... tot in naar Antwerpen ging. Daar kwam snel de suggestie dat een canal plugging redding kon bieden. Ik had er zo erg van... Op de lange duur zat ik alle 14 dagen tot zelfs wekelijks bij de dokter. Hoe is het mogelijk dat mijn hoofd dit zo lang heeft volgehouden? Jaren heb ik in angst geleefd, heb ik de nekspieren gespannen en een slechte slaaphouding aangenomen. Zo misselijk was ik, dat het er langs onder en boven uit kwam. Vorige zomer onderging ik de ingreep. Ik herstelde snel. Hout vasthouden he... Ergens geloof ik het nog niet 100%. Enkel mijn nekspieren worden nu nog behandeld. Iedereen rondom mij vindt me stukken levenslustiger. Ik kan terug gaan dansen, ronddraaien, ik kan me bukken. Ik leef opnieuw. Zopas heb ik nog maar net opnieuw de Wals aangedurfd. Ik heb me rot geamuseerd! Ik heb eindelijk het rouwproces om mijn man kunnen aanvatten. Mijn gezondheid gaat er in het algemeen op vooruit. Vrienden laten me niet meer gerust.

Ik kom tijd tekort!

Marie-Thérèse

 

09:03 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: getuigenis, bppv, canal plugging | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

De commentaren zijn gesloten.