06-05-10

PAT: "DAT HET GEEN SPOOK IN MIJN HOOFD WAS..."

Vandaag  is het de beurt aan Pat, om haar verhaal te doen:

“Bijna 4 jaar terug is het spelletje begonnen. Vermoeidheid, stress, dat zal wel de oorzaak zijn. Keer op keer kon ik me herpakken, tot het mij goed te pakken kreeg. De onzichtbare dooddoener. Hoewel onzichtbaar voor de mensen die je niet goed kennen, want je aangezicht spreekt boekdelen.

Het ergste vind ik het opbotsen tegen de maatschappij.  Een beetje duizelig, het is geen kanker hé! Ja, heel juist, maar de duizeligheid is van die aard dat hij onmenselijk te noemen is. Vaak flitste het door mijn hoofd. Kan en wil ik nog zo verder? Is dat mijn toekomst? Gelukkig zijn er terug goeie momenten. Die helpen mij om telkens te herpakken. Dankzij de alertheid van huisarts/ kinesiste en enkele specialisten ter zake van het AZ Aalst en het UZA heb ik het geluk dat ze redelijk vroeg de diagnose hebben kunnen stellen.

Aangepaste levensstijl, medicatie en aanvaarding van de diagnose is alles wat mij nog rest om terug met volle moed het leven aante gaan. Maar realisme  gebiedt mij te beseffen dat het met vallen en opstaan zal zijn! Maar zo geraak je ook aan de eindmeet, niet?

Tania, bedankt voor de blog. Het was voor mij een ongelofelijke duw in de rug om verder te kunnen. Te weten dat het geen spook in mijn hoofd was, of tussen mijn twee oren zat. Er was echt iets mis.”

Pat

 

 

 

19:00 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: getuigenis | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

De commentaren zijn gesloten.