27-04-10

PETRA AAN HET WOORD

Dit is het verhaal van Petra.
Anders weer, maar ook over draaiduizeligheid en hoe zij dit heeft ervaren:

Ik ben Petra, een 40 jarige alleenstaande sportieve vrouw, die van nature met veel plezier en actief in het leven staat. Ik werkte tot voor kort in het onderwijs, erg leuk en boeiend. Hobby's: fietsen, zwemmen, lezen, wandelen in de natuur en langs het strand, zingen, met neefjes en nichtjes ravotten, theaterbezoek, winkelen met vriendin, verre reizen maken, nichtjes vaak te logeren, koken, creatief bezig zijn, ed.

Maar op 12 februari 2008 liep het grondig fout. Mijn wereld begon rond te draaien na een verkeerde beweging met mijn hoofd naar achteren te bewegen, bij het uitvoeren van Pilates oefeningen. Ik had wel een zekere voorgeschiedenis: in augustus 2001 had ik een whiplash opgelopen met een gebroken stuit na een harde val achterover. In 2004 pas ben ik van mijn stuit hersteld; geopereerd. Van de whiplash heb ik 16 maanden last gehad.

Na die aanval tijdens die Pilates oefeningen heb de eerste 10 weken lang 24 uur per dag in een draaimolen gelegen; daar word je knettergek van in je hoofd en heel angstig. Ik dacht dat ik een tumor of iets dergelijke in mijn  hoofd had. En ik kreeg een angststoornis door de heftige draaiduizeligheid. Ik heb er bij gelegen als een vrouw van 90 jaar. Ik ben in april 2008 zelfs suicidaal geweest van de draaiduizeligheid en op de PAAZ opgenomen. Verkeerde arts die mij alleen maar lorazepam gaf.

Van februari 2008 tot augustus 2008 heb ik haast geen contact kunnen maken met anderen, zo slecht was ik eraan toe. Ik durfde mijn flat haast niet uit; zo angstig. Helemaal in mezelf gekeerd van de angst en proberen te overleven. Hoe kun je na 1 verkeerde beweging met sport met je hoofd te ver naar achteren zo knetterdol draaierig worden. Ik woon alleen en dat viel mij erg zwaar. De eerste 10 maanden heb ik niet geslapen, zo kotsmisselijk was ik. Ik viel letterlijk om. Heb ook maandenlang merendeel op bed gelegen. De periodes dat ik het niet had geprobeerd te werken; maar ik was zo uitgeput. Haast geen energie voor mezelf. Ik kon geen meerdere prikkels verdragen; liep op mijn werk met oordoppen in.

Diagnose: postwhiplash en dan de psychische klachten in april 2008. Omdat ik in 2001 ook een whiplash had gehad, dacht de dokter dit. Ik kreeg 18 weken lang whiplashtraining; van september 2008 tot februari 2009. Draaiduizeligheid aan de rechterkant bleef met draaien in bed; voorover bukken en omhoog kijken.  

In februari 2009 ben ik bij een neuroloog geweest. Heb zelfs nog een scan gehad. De klachten bleven te lang aanhouden. Er kwam niets uit de scan; dat dacht ik al. Neuroloog zei alleen dat ik klachten zou blijven houden en dat dit nog wel langere tijd kon gaan duren.

In april 2009 heb ik op advies van de arboarts in Assen een neuropsychologisch onderzoek gehad in verband met eventuele beperkingen tav mijn werk. In 2 dagen moest ik wel 60 testen doen. Ik lag weer uitgeteld op bed. Uitslag: geen whiplash 1ste of 2de graad... Het zou wel eens BPPD kunnen zijn; dit stond tussen haakjes. Verder werd mij hier niets over gezegd.

In mei 2009 ging het weer slecht met me; ziek, antibiotica en 2 weken lang bijna 24 uur per dag plat. Enorm uitgeput na alles. In Juni 2009 heb ik weer wat gewerkt en geholpen met de verhuizing op school; dat ging redelijk.

In mijn zomervakantie van 2009 dacht ik bij te tanken tot ik op mijn rug ging zwemmen. Binnen een halve minuut begon de draaimolen opnieuw. Toen heb ik na 5 weken het duizeligheidscentrum in Apeldoorn gebeld op 10 augustus. En op 17 augustus 2009 heb ik de Epley manoeuvre gehad; een driedubbele kermisattractie. Het VNG-onderzoek. Er was een rotatoire nystagmus te zien aan de rechterkant. Ik ben in totaal 3 keer gekanteld; toen doofde de nystagmus uit.

In het duizeligheidscentrum in Apeldoorn werd ik dan op 17 augustus 2009 behandeld met de Epley manoeuvre. Daarna 1 week half rechtop geslapen. De KNF-laborant vertelde mij dat het posttraumatisch is geweest, wat ik heb gehad. Ik krijg nu traumabegeleidingsgesprekken in het ziekenhuis.

Nu begrijp ik het pas. De werking van het evenwichtsorgaan. Steeds terugkerende BPPD aanvallen zorgden ervoor dat ik plat lag.

Onlangs sprak ik een vriendin aan de telefoon, die wel schrok van wat ik vertelde. Ze heeft het nooit begrepen hoe erg ik eraan toe was. Ze zag als ze af en toe bij me was wel dat ik plat lag en uitgeteld; maar aan de buitenkant was niets te zien. Ik zag het zelf wel en mijn familie ook... die rare blik in mijn ogen en de uitputting keer op keer. Ik liet het anderen niet zo merken. Ik moest door.

Ook herkenbaar dat je trucjes gaat bedenken. In de winkel met boodschappen doen verder naar achteren staan om niet omhoog te hoeven kijken; want dan begon die draaimolen weer. Bij de kassa kotsmisselijk en me vasthouden om nog thuis te kunnen komen en vervolgens uitgeput heel stil op bed liggen. Douchen was een ramp; ik viel bijna om. Fietsen tegen de stoeprand aan. Naar rechts kijken met oversteken een ramp. In mijn tuinstoel naar achteren liggen was een draaimolen. Vooroverbukken om iets uit de koelkast te pakken; weer dizzy. Vaak oordoppen in als er drukte om me heen was, anders werd ik knetterdol in mijn hoofd. Een zeer eenzame tijd; die ik nu een plek ga geven.

Ik ben nu 8 maanden verder na het Epley manoeuvre; maar de angst in bed met draaien naar rechts heb ik nog steeds. En ontzettend moe met vlagen; dat merk ik nu pas. Het is een zwart gat uit mijn leven; weinig steun van mensen om me heen gehad. Mijn baan ben ik kwijt…zij begrepen het niet. 

Ik heb me een aantal maanden geleden een verstelbaar bed aangeschaft. Ik lig nu iets hoger. Ik durf niet meer plat te liggen op mijn rug uit angst dat die oorkristallen bij mij weer gaan dansen. Ik moet ook bijtanken merk ik na 26 maanden. Moe en met vlagen uitgeput. Ook een enorme vechter die alles op alles zet om begrip te krijgen. Met die BPPD aanvallen die ik wel 6 keer per jaar 6 weken had was ik uitgeput. Eenzaam overleven van minuut tot minuut, vooral in 2008. Niemand die je begrijpt. Ik leg het ook niet uit; loop er eigenlijk alleen mee rond. Ik heb nog heel veel frustratie en boosheid. Dat uit zich in machteloosheid en huilbuien met vlagen.

Ik durf nu voor het eerst weer met mijn nichtje te schommelen. Zwemmen op mijn rug durf ik niet meer; in de zomer 2009 is het daarmee weer een draaimolen geworden voor de zoveelste keer.

Ineens is je evenwichtsorgaan 360 graden gedraaid. Daarna voelde ik mij thuis de eerste 5 dagen heel slecht. Geleidelijk aan ging het wat beter met me. Mijn griezelblik verdween en ik kon weer meerdere prikkels verdragen. Slapen was een nachtmerrie; ik durfde niet op de rechterkant te liggen. Na 8 dagen moest ik terugkomen bij de KNF-laborant en KNO arts. Posttraumatisch wat ik gehad heb; als ik het weer acuut krijg mag ik bellen en dan kiepen ze me de volgende dag meteen weer achterover.

15:00 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: getuigenis | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

De commentaren zijn gesloten.