16-04-10

VICKY VERTELT

Gisteren kreeg ik een mailtje van Vicky binnen.
Een zeer herkenbare getuigenis...


Hoi

Ik vond het echt fijn om op je blog te botsen - ik heb het niet allemaal gelezen maar waw, wat herkende ik veel. Mijn "lijdensweg" is gelukkig tot nog toe veel korter dan die van jou, respect dat je dit al die jaren hebt volgehouden. Ik geef je even kort mijn verhaal - dan zie je vast punten van herkenning.

Eind 2008 kreeg ik zware evenwichtsstoornissen, de wereld draaide niet, maar schommelde, zoals een schip op zee. Diagnose huisarts: virale labyrinthitis, ik kreeg medicatie en na enkele dagen was ik weer op de been. In april 2009 kreeg ik, tijdens een congres voor het werk, in Leuven, een eerste vertigo aanval. Ik wist niet wat me overkwam. Van 1 moment op het andere zat ik precies op een rollercoaster, de hele wereld draaide als een gek om mij, ik ging tegen een muur aan staan om niet omver te vallen. Toen het draaien stopte was ik nat van het zweet en zat ik te rillen, en kort daarna moest ik ongelooflijk hevig braken. Trillend als een riet nam ik meteen de trein terug richting West-vlaanderen. Huisarts: iets verkeerd gegeten? Even op adem komen en weer vooruit. In juli daarop een nieuwe aanval, ik reed in de auto, jongste dochtertje aan boord. Ik kon aan de kant gaan tot het over was. Maar ik was verlamd van paniek. Het idee dat ik misschien mijn kind had kunnen verongelukken. Thuis ben ik toen door het lint gegaan, hevige huilbuien. Ik durfde niets meer. Diagnose arts: burn-out. Opstarten antidepressiva en therapie. Ook therapie voor hyperventilatie: ik bleek constant te snel te ademen (latente hyperventilatie). En ja, hyperventilatie kan ook leiden tot ... vertigo ... dus... Ik werkte ook veel te hard, het kon wel kloppen allemaal. Dus: de hele zomer batterijen opladen, rusten, beetje bij beetje weer overeind krabbelen, het leek te lukken.

In oktober moest ik een kleine ingreep ondergaan, niets speciaals. Epidurale verdoving. De dag nadien kreeg ik opnieuw een aanval, de week nadien nog verschillende. Paniek terug. Huisarts: bppv? NKO: neen, zeker niet, en ook geen andere NKO-oorzaken. Richting neuroloog, onder de scanner, de hele reutemeteut. Paniek: ik heb een tumor!! Maar gelukkig, neen. Wat nu? Neuroloog: er is iets mis met je linkerevenwicht, maar we weten niet wat. We zoeken, beetje bij beetje door uitsluiting zullen we het wel vinden. Diagnose 1: vestibulaire migraine of migraine sans migraine. Ikke: wat? Migraine? Ik heb echt bijna nooit last van hoofdpijn! Maar dit zou dus mogelijk zijn, volgens de neuro. Opstart inderal, betablokker. De aanvallen ebben weg, ik ga weer aan het werk, alles ok. De stress blijft redelijk onder controle, in februari stop ik met de antidepressiva, maar ik blijf wel bij de lichaamstherapeut en de psy langs gaan. Just in case. Bij elk bezoek aan de lichaamstherapeut blijk ik nog steeds vol stress te zitten.

Maart: ik voel me steeds zo ijl in het hoofd, alsof alles niet vast zit - ik word weer onzeker. Ik ben bang dat een nieuwe aanval zich zal aandienen. Eind maart is het zover, en nu blijf ik constant met dat misselijkheidsgevoel zitten, diarree, geen eetlust, onevenwichtig, doodmoe. Het gaat maar niet over. En daar bovenop komt ook de paniek weer aanzetten. Met onregelmatige maar vrij korte tussenpozen, van enkele dagen tot een week, komen de aanvallen terug. Kort, maar misselijkmakend, en achteraf heb ik geen kracht meer. Ik krijg ook weer last met mijn ademhaling. Ben ik nu echt terug naar af? Ik dacht echt dat ik vooruitgang maakte wat de stress betreft. Wat doe ik toch verkeerd? Heb ik problemen waar ik voor wegloop, die ik ontken, en die dit kunnen teweegbrengen? Aan alles begon ik te twijfelen, hoe ik leef, mijn partner, ...

Maandag belandde ik in het Gentse UZ, in spoed, gewoon omdat de huisarts bang was dat ik zou crashen. Maar opnieuw vond men niet meteen iets. Ik had inmiddels wel via via vernomen dat er in het Heilig Hartziekenhuis in Roeselare een NKO afdeling is die zich specialiseert in evenwichtsproblemen (G. Forton - er is ook een powerpoint van hem over vertigo op het net te vinden, hij geeft les in ... Antwerpen). Daar mocht ik gisteren heen.

Groot was mijn verbazing toen bleek dat hij toch met de diagnose van BPPV aankwam, zij het dan een minder typische vorm, op het laterale kanaaltje in mijn linkerevenwichtsorgaan. En ja, het glazen bolletje met kristallen werd te voorschijn getoverd om een en ander toe te lichten.

Zou het? Ik hoop het zo. Ik moet een vrij eenvoudig maneuver uitvoeren twee maal daags en dit zal me waarschijnlijk van mijn probleem verlossen. Ik hoop zo dat de diagnose klopt. Dan kan ik weer met wat meer vertrouwen vooruit kijken. Voorlopig heb ik dus nog niet opnieuw de antidepressiva opgestart(want dat was aanvankelijk het plan), en probeer ik eerst stap voor stap of de diagnose van Roeselare klopt en of ik met de oefeningen geholpen ben.Voor de zekerheid ga ik wel nog eens op consult terug in UZ (groot evenwichtsonderzoek + neuroloog die in vertigo-migraine is gespecialiseerd) - just in case.

Een dag later is mijn probleem uiteraard nog niet verholpen, maar ik heb wel wat hoop gekregen, en dat is op zijn minst al goed voor de moraal.

Vele groeten!
Vicky

 

14:44 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (2) | Tags: getuigenis, bppv | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

Commentaren

DUIZELIG GEEN PIJN RAAR GEVOEL BOLLETJE IN DE HERSENEN MOGELIJK TROMBOSE GEDAAN ZEGT DE NUROLOOG KINDERASPRIENTJE NEMEN EN AMISULPRIDE EG 2 MAANDEN REDELIJK GEWEEST NU TURUG OPFLAKERING TERUG NAAR BRUGGE SCANER EN DAN TERUG NAAR NUROLOOG UITSLAG

Gepost door: DECLERCQ PATRICK | 21-02-11

Hey Vicky, jouw verhaal lijkt dus als 2 druppels water op het mijne. Heb jij je al laten testen op allergieën ? Het valt mij op dat ik in het voorjaar altijd meer last heb als tijdens de rest van het jaar. Hoewel dat lichte gevoel in mijn hoofd er wel altijd min of meer is. Maar ik begin stilaan te denken dat allergie èn stress het alleen maar erger maken.

Gepost door: Anne | 07-04-11

De commentaren zijn gesloten.