24-03-10

DE KEERZIJDE

"Maar mevrouw... u bent gewoon gecrasht...
U hebt enkel leren gas geven, u hebt niet leren remmen.
U komt er wel door, maar reken toch op 4 - 5 maand"

Dat is wat ik te horen krijg.

Ik kom buiten met een hoop papieren, leef- en beweegtips en een voorschrift voor - zelfs!! een - psychiater en kine, die na 40 jaar de taak krijgen dit beestje her op te voeden. Nu het nog keren kan.

Ik zal dus eerlijkheidshalve zeker een blad of 2 aan mijn boek moeten breien:
De keerzijde van mijn succesverhaal (hmhm...): de CRASH.

"Vijftien jaar evenwichtstoornissen, dat is wel 15 jaar stress", zorgvuldig op mijn CD-tje gebrand. Dé installerende factor die samen met de rest van de randfactoren, zoals levensritme en een rijkelijk lichamelijk geheugen aan bevallingen met complicaties en miskramen, enkel nog wachtte op "die ene ongelukkig getimede trigger: mycoplasma, in mijn meest kwetsbare periode: post-operatief". Voeg daar nog een paar onderhoudende factoren aan toe: perfectionisme, negeren van signalen & koppig voortdoen alsof ik 20 klonen heb, en dan nog es maandenlang geen gehoor krijgen als je tenslotte eindelijk zelf aan de alarmbel trekt... En voilà, ze konden mij bijeenvegen. En zo heb ik intussen mijn diepste dal wel gehad.

Misschien moet dit hoofdstuk gewoon deel uitmaken van het hele genezingsproces.  De ingreep op zich en het bannen van evenwichtstoornissen, dat blijft voor mij een geslaagde zaak. Ik kreeg een nieuw leven, ik kan terug vanalles doen. Ik kan me rollen, voorover buigen, omhoog kijken, gaan liggen, fietsen, dansen, alles wat vroeger een risico inhield.  Alleen heb ik me geen rekenschap gegeven van de weerslag die ik nog kon verwachten. Wat niet betekent dat iedereen in een gelijkaardige  situatie dit proces hoeft door te maken. Maar deze bruistablet, die geen grenzen kent, kreeg misschien gewoon een dubbele klop. 

En ik die ook nu weer domweg dacht deftig mijn come-back te hebben ingezet... jawel, gaspedaal gelost maar wel overijverig 6x per week sporten en zwoegen om terug fit te worden, moest dus even slikken toen ik gisteren verdwaasd terug buiten stond. Met mijn papiertjes in de hand. Zo simpel ligt het niet. Ik wil te veel. Positivo, ja, maar ik word teruggefloten; mijn goedbedoelde inspanningen worden verplicht herleid tot een kleine 25%. Na jaren roofbouw op mezelf.

Ik voel wel dat ik terug in het begin van de stijgende curve zit... het komt er nu gewoon op aan niet opnieuw in de val te lopen. De raad zal ik aux sérieux moeten nemen; zachtjes werken aan een nieuwe ik, die er een leefbaar tempo op nahoudt. En intern een alarmbelletje inbouwen, voor 't geval ik weer begin te steigeren. Het is menens nu. De professionals zijn ingezet.

 

 

18:26 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herstel | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

De commentaren zijn gesloten.