14-02-10

DE EERSTE UITZONDERLIJKE MIJLPAAL IN MIJN LEVEN

21 jaar is een mijlpaal in je leven.
Je huwelijk is er eentje meer
De geboorte van de kinderen zijn mijlpalen
Het jaar dat ik 30 werd….. een mijlpaal die ik nooit meer vergeet!

21 september 1990 werd ik met spoed geopereerd wegens acute appendicitis. Ik werd wakker, voelde de pijn van de operatie, de andere pijn was weg. Ondanks de pijn, dronken van de anesthesie, toch uit mijn bed gekomen om naar het toilet te gaan. De volgende dag, 22 september 1990 wilde ik opnieuw uit bed komen… . Niet dus! Ik ondervond aan de lijve hoe een sterke magneet werkt, hoe de aarde een magneet was en ik er met grote snelheid naar toe getrokken werd. Ik ondervond hoe je de wereld zou zien van binnenuit een wasmachine, een golf van misselijkheid, totale ontreddering, totale desoriëntatie. Niemand van de verpleegkundigen kende dit fenomeen. Ook ik tastte angstig in het donker. De chirurg die het ontstoken wormvormig aanhangsel verwijderd had wist zich geen raad. Hij maakte een afspraak bij de neuroloog enkele weken later.

Drie weken na de operatie waren de aanvallen nog steeds aanwezig maar beperkten zich tot die keren dat ik ging liggen of terug rechtop kwam zitten. Als ik tijdens de dag mijn hoofd stil hield ging het nog. Ik ging dus op kousenvoeten naar de neuroloog

De neuroloog deed enkele testen: Hij was verrukt toen hij de dix-hallpike test uitvoerde. Zowel links als rechts gaven dit enorme reacties. Hij was verrukt omdat ik het aan 2 oren had… hij was verrukt omdat ik zo’n enorme reacties deed op de test. Hij had spijt dat hij zijn videocamera niet bij zich had… hij bestudeerde het fenomeen BPPV. Hij had nog nooit iemand gezien die zo sterk reageerde…

En ik? Ik was vreselijk misselijk, ik was vreselijk bang, ik was vreselijk gedesoriënteerd. Ik moest gelukkig zijn van hem want het was goedaardig, een bilaterale BPPV maar wel goedaardig! En ik? Ik was NIET gelukkig, ik durfde NIET met de auto of met de fiets rijden. Ik durfde niets meer dan alleen stilzitten. Drie maanden gingen voorbij vooraleer mijn wereld terug muurvast stond. En pas toen was ik terug blij.

Dit was de eerste mijlpaal in mijn gestoord evenwichtig leven…en er volgende nog vele mijlpalen….kleine, grote, korte, lange … allemaal even onaangekondigd, even onaangenaam en ze lieten me keer op keer ontredderd en angstig achter… dat was dus die eerste kortsluiting in mijn evenwichtig bestaan.

Elke zondagavond neem ik u een stukje verder mee in mijn bijna 20 jaar durende BPPV-ondekkingsreis, zwalpend op een woelige zee van miskenning en onbegrip, tot ik land zag in november 2009.

Viv

21:20 Gepost door Viv in gezondheid | Permalink | Commentaren (5) | Tags: viv getuigt | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

Commentaren

Ik zou bijna even verrukt willen zijn over dit mooi stukje schrijftalent, maar dat doe ik niet want ik vind die man veel te "ziekelijke verrukt doen" over een vreselijke kwaal, en in zijn voetsporen ga ik dus niet treden...

Die man was geniaal: zo snel een diagnose (beeld je in, 20 jaar terug, toen ze er veel minder van kenden)... en zelfs een juiste, maar er dan verder 20 jaar niks meer mee doen... erg! Omdat hij het niet wist?

Gepost door: tania | 15-02-10

Neen, omdat hij als enige doelgerichte oplossing de Sémonts en de Epley's voor ogen had. Hij kon op dat moment gericht handelen met meestal een goed gevolg. Dusdanig verslapte zijn interesse in de materie. Recidiverende patienten (buiten mij) had hij niet veel. Hij was het op den duur een beetje beu mij keer op keer te moeten behandelen. Heeft mij dus die Semonts en al de rest aangeleerd zodat ik mijn plan kon trekken. Behalve als ik het aan twee oren had moest ik nog naar hem want ik kon dan onmogelijk in de beginpositie geraken. Het enige wat hij dan nog kon zeggen: jij bent een draaierke, je zit vol met kristallen, je hebt het weer erg zitten, niet bang zijn want het is goedaardig (dan kon ik hem wel doodnijpen als hij dat zei) en zo bleef ik 19 jaar bij hem op behandeling.

Gepost door: V | 15-02-10

toch gek dat de meesten niet eens weten dat er voor "draaierkes" als wij die vaak hervallen operaties bestaan

Gepost door: tania | 15-02-10

Aha, je hebt het dus ook na een operatie gekregen! Ik dus ook, nadat ik mn wijsheidstanden heb laten trekken. Eerst dacht ik dat ik me zo wazig bleef voelen door de narcose, maar een paar maand later was het dus niet meer te doen...Bij mij duurt de aanval nu al bijna 2 maanden. Januari was doenbaar. Lastig maar te doen. De laatste 2 weken waren niet leuk meer. Nu naar kinesist want volgens mij doe ik mn oefeningen niet correct (bleek dus te kloppen) en afspraak in het UZA. De dokter schreef me Hydergine voor en raar maar waar, het werkte. heb er maarhalfje van genomen want ben er niet echt voor. Momenteel is het weer wat beter, hoera :) Ik doe nu mn oefeningen beter en meer. Deze site geeft me altijd wat "troost en rust" als ik het moeilijk heb :)

Gepost door: Anna | 17-02-10

Jullie waren dus allebei in een ziekenhuis toen het begon. Iemand vertelde me ooit dat mensen het vaak krijgen na een ziekenhuisverblijf. Nu durf ik dat zeker niet te bevestigen. Dus ik weet echt niet of dat klopt.(Ervaringsdeskundige durven ze me soms noemen maar ik blijf een leek he). BPPV kan door 3 zaken veroorzaakt worden. eén ervan is een virus. Misschien loop je gewoon makkelijker op als je 1 wat zwakker bent en 2 in een omgeving bent waar die virussen vaker bijeenkomen??

Gepost door: tania | 18-02-10

De commentaren zijn gesloten.