11-12-09

ALS MIJN FOBIE ME FOPT...

Vroeger was ik nergens bang voor.  Kids klimmen in de hoogste bomen, stappen in de meest duizelingwekkende kermisattracties, lopen in dakgoten, skieën loodrecht naar beneden en kennen geen slalom... ikke toch. De verklaring is simpel: jeugdige hersenen zijn erg flexibel; ze leren snel dingen aan, maar zetten ze met evenveel gemak weer uit het hoofd.

Maar dat volwassen brein van ons... Angstige herinneringen hebben de gewoonte om alsmaar weer op te duiken. Als zo'n angst onredelijk wordt, wordt dat een fobie. Er vanaf komen betekent vaak een lange, zware therapie. Het probleem is dat een angstige gedachte plotseling uit het geheugen opduikt en je helemaal opnieuw bang maakt. Zo’n herinnering valt met therapie deels te wissen, maar dat duurt meestal maanden of jaren. Mocht dat maar een paar dagen kosten.  't Zou mooi zijn... Ook voor mij.

Niet voor mijn pissebedden-onder-bakstenen-fobie. Daarvan moet ik vreselijk gaan krabben en dat gaat pas over als ik onder een douche sta. Maar bon, zolang ik geen bakstenen ophef en ze niet "en masse" tegenkom blijft die fobie best draaglijk, al zeg ik het zelf. 

Nee, ik bedoel mijn fobie van "nu gaat het komen". Ik geef toe: ik ben genezen, maar het gevoel bekruipt me zelfs nu, een jaar later, soms nog. Als ik echt eerlijk wil zijn, moet ik nu bekennen. Na 15 jaar duizelen raak je daar niet zo makkelijk van af. En dan verstijft mijn nek uiteraard. En van een stijve nek zou je bijna gaan... duizelen, ja! Of misschien had ik eigenlijk eerst die stijve nek en zit ik nu met de angst dat het gaat komen... In ieder geval, ik zit er toch een beetje mee, en dat beetje staat me absoluut niet aan. Ik "HAAT" dat gevoel en de herinnering aan vroeger, toen net dat gevoel alle onheil van de wereld voorspelde.

En dan moet ik me altijd even herpakken en mezelf overtuigen dat de nachtmerrie echt voorbij is. Echt. Serieus... herhaal ik dan tegen mezelf...

Tja... die stijve nek speelt me de laatste dagen parten.

Nu ik aan mijn boek zit te schrijven, rijt ik de oude wonden uiteraard nog eens open. Ook dat doet daar allemaal geen goed aan. Maar het moet. Het is mijn therapie. En ik moet er maar tegen kunnen.

Nieuw onderzoek laat zien dat het wissen van die angsten in de toekomst misschien veel sneller kan. Die jeugdige onbezorgdheid zou handig zijn voor volwassen mensen die in therapie zijn vanwege een posttraumatische stressstoornis of een fobie. Dat hoorde ik vanmorgen op de radio. Het zou er om gaan om een speciaal laagje in het brein rondom het geheugencentrum te verwijderen: het perineuronale net.

Bij ratten is dat toch al gelukt...
Mocht ik het nu maar voor eens en altijd uit kunnen wissen...
Ik heb nog een beetje huiswerk, denk ik... Niet?

21:28 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) | Tags: angst, genezen, fobie, duizeligheid | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

De commentaren zijn gesloten.