21-11-09

HET LEVEN DOOR EEN REKKERTJE

Vanmorgen op weg naar de biowinkel.
Helemaal tegen mijn principes.
Niet de bio-winkel, nee, dat bedoel ik niet.
Ik bedoel: die routine. De wekelijkse lijst die de revue passeert:
van opstaan tot het eten 's avonds en alles wat te evident is op hier op te noemen.
Je weet wel he, te banaal om in 't lang en breed over te schrijven.

Vanmorgen dus: ik erger me een beetje aan de tweede wegomlegging op rij.
Alsof iets me wil vertellen dat ik liever een andere richting uit rijd...
Gewoon, zomaar ergens naartoe: adres onbekend, 't doet er niet toe.

Het is mijn middelste rakker die me redt en charmeert.
Hij kijkt naar buiten: de wereld door een rekkertje.
Hoe prachtig. Zo onschuldig. Kereltje van 5, zonder zorgen.

Ik klets eens smakelijk op zijn billen en moet er om lachen.
Waarop hij mij knuffelt en mij zijn rekkertje schenkt.
Ik kan het niet laten. Ik wil het ook.
Dat speelse en avontuurlijke. Ongedwongen.
Al is het maar de wereld door een rekkertje zien.

Ik geef toe aan de drang.
Ik kijk door zijn rekkertje. Terwijl ik rijd.
Ik geniet, maar besef dat dat voor mij maar heel even mag.

Maar dromen kan ik nog en die geef ik nooit op.
Nog niet voor de grootste zekerheid in mijn leven.
Want van zekerheid tout court ga ik dood.
Ik zal altijd een beetje zot Taniake blijven.
Iemand die daar een probleem mee heeft??

 

12:37 Gepost door dizzyme in gezondheid | Permalink | Commentaren (2) | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print

Commentaren

Ontroerend mooi. Ik heb nu ook een rekkerke op zak.

Gepost door: pieter | 21-11-09

ik zou zeggen, al wie soms deze bui zitten heeft: laat ons een club oprichten van gelijkgezinden met "altijd-een-rekkertje-op-zak"

Gepost door: tania | 21-11-09

De commentaren zijn gesloten.