Dizzy Me ... of is het nu Happy me?

Omdat jullie met zijn allen blijven vragen
en ik - intussen al dik 3 jaar genezen verklaard - niet meer vaak blog...
heb ik een grandioos voorstel!

Wie ziektegerelateerde reacties of vragen heeft:

• Liefst als commentaar op de blog; dat kan ook anoniem.
• Ik reageer met een nieuwe commentaar op je vraag.

Zo profiteert iedereen mee als er eens wat interessante info te rapen valt!

Tenslotte is het de bedoeling die info met zoveel mogelijk lotgenoten te delen, en niet in een one-to-one gesprek.
Beschouw de blog voortaan als een VLAAMSE Dizzylounge, waar over en 't weer gepraat wordt over 'dizzy zijn'.
Je kan trouwens perfect de meest recente reacties volgen via mijn rechterkolom. Zo mis je niets.

Wie kost wat kost zijn - niet met de ziekte te maken - koetjes en kalfjes bij me kwijt wil:

• kan dat dan nog altijd in een privébericht.
• ik probeer dan wel te reageren.

En jawel, ik leef nog. Gelukkig nieuwjaar BTW.

De Boekenbeurs is in opbouw! Vier grote hallen van Antwerp expo die langzaam maar zeker volzet geraken met standen. En dan de eerste boeken die in het schap worden gezet! Het doet me terugdenken aan die ultra spannende 30ste oktober van 2010, de dag dat "Dizzyme" nog net op het nippertje die rit naar de beurs heeft gehaald! En Floris en ik die twee dagen zaten te blinken achter onze tafel. De babbelkes met tal van lotgenoten en handtekeningen plaatsen alsof we jaren niks anders hadden gedaan ;).

Nog 5 nachtjes slapen dus en de Boekenbeurs opent haar deuren voor de speciale gasten. Zonder mij, want de schrijfster in mij had dit jaar andere zaken op de planning, en ik heb mijn klonen dit jaar wat rust gegund. Maar maandag 31 oktober zwaaien de deuren open voor het grote publiek... en ons boek vind je er uiteraard nog altijd, zij het dat je het dit jaar zonder onze officiële poot en glimlach zal moeten doen.

Voor wie mocht twijfelen aan ons niveau, schrijftalent en het luchtig maar correct kunnen brengen van wat anders vaak in medische droge kost resulteert - en met luchtig bedoel ik niet oersaai maar wel vlot lezend en met de nodige portie humor: hier de resem aan recensies en pluimen die we kregen. En ik glunder toch het meest bij die ene recensie van, jawel, het wetenschappelijk EOS Magazine waar ikzelf naar op kijk: "Eén van de meest complete boeken ooit over ons evenwichtssysteem." ... En dat is toch niet niks. Ook het artikel van Bodytalk: objectief, verhelderend, niet overgedramatiseerd, maar met klasse, als je het mij vraagt. Wat mij betreft zijn dat de 2 recensies die ik aanraad uit de lange lijst hieronder:

Dizzy me in de Trefpuntkrant, december 2010

Lees meer

Recensie Editiepajot.com

Tania Stadsbader (40), gehuwd en moeder van 3 kids, leefde 15 jaar lang met evenwichtsstoornissen. Zo werden haar twintiger- en dertigerjaren grotendeels beheerst door geregelde opflakkeringen van duizelig- en draaierigheid. Schrijven werkte voor Tania al die jaren evenwel als een medicijn.

Lees meer

Recensie Het Laatste Nieuws, 28/10/2010

Het boek is het beste bewijs dat het geen ingebeelde ziekte was.

Lees meer

Vermelding op gezondheid.be, 05/11/2010

Lees meer

Radio 2 Vlaams Brabant

Meer

Recensie Nieuwsblad.be, 10/10/2010

Het schrijven van het boek ‘Dizzy me. Leven met evenwichtstoornissen’ was voor Tania niet meer dan een evidentie, iets wat ze ‘moest’ doen. In haar boek vertelt ze het verhaal van haar duizeligheidsproblemen en haar zoektocht naar genezing. Dat doet ze in haar typische stijl, heel direct en zonder franjes, en zelfs een portie humor kan er af.

Lees meer

Interview Radio Nostalgie

Interview met Tania Stadsbader door Dimitri Stuer in de Funky Road show

Luister hier

Interview Radio 2

Luister hier

Het Nieuwsblad, 30/11/2010

Meer

Recensie Vitaya Magazine

Omdat er een grote behoefte is aan correcte informatie rond evenwichtsstoornissen, overtuigde Tania ook verschillende medische en wetenschappelijke specialisten uit België en Nederland om hun bijdrage te leveren. Ook daardoor is dit boek een waardevol wetenschappelijk document geworden.

Lees meer

Recensie EOS, maandblad over wetenschap, nr 1, januari 2011

Eén van de meest complete boeken ooit over ons evenwichtssysteem. Kortom, een boek dat u veel meer informatie geeft over evenwichtsproblemen dan wat u standaard van een arts krijgt en waarmee Stadsbader hoopt te voorkomen dat iemand nog de raad krijgt 'ermee te leren leven'.

Lees meer

Bodytalk, 5e jaargang nr 55 -april 2011

Lees meer

Goed Gevoel, april 2011, interview met Tania Stadsbader

Lees meer

Leef magazine, augustus 2011

Lees meer

De boekenbeurs dus ... Waar & wanneer?

• Antwerp Expo | Jan van Rijswijcklaan 191 | 2020 Antwerpen
• Maandag 31 oktober t/m vrijdag 11 november 2011
• Iedere dag van 10u tot 18u
• Dizzy me vind je bij ASP Editions, Hal 1, stand 114
• je kan het boek uiteraard ook bestellen via www.aspeditions.be (zie medische wetenschappen)

Over een dikke maand, 31/10/2011, precies 3 jaar na mijn canal plugging operatie, vier ik officieel mijn derde dizzyvrije jubilee. Olé! De golf van persartikels - eerst in België, en het laatste half jaar in Nederland - is gaan liggen. De reacties op de blog beginnen te minderen (hoewel). En hoe geraak ik godverdomme ooit die 10 te veel gekochte exemplaren van mijn boek voor vrienden en buren op mijn kast nog kwijt ;)? Een plaatselijke tombola voor een of ander goed doel dringt zich op ... En dan mailen ze mij dat ik mijn blog levend moet houden. Jajaaa. Maar hoe? Ik wil maar niet duizelig zijn! Om mijn gezins- en andere perikelen te verkondigen dan maar ... zooo graag zie ik mezelf nu ook weer niet. Of om elke week in herhaling te vallen: "Joepie ik kan weer trampoline springen, joepie ik kan terug fietsen, joepie, ik kan eindelijk zonder gevolgen van de grond gaan in mijn bed!" ... mijn facebookconnecties gaan geeuwen bij mijn 100 000ste afgezaagde dizzymepost!

Maar ik heb weer hoerenchance: 2 dizzyme madammen in mijn inbox vandaag. Al geef ik toe dat ik hier de gelukkige ben, en zij de klos. Toch opvallend, dat vooral madammen met hun evenwicht kampen!  Zal ik één van hen gewoon maar zelf laten vertellen? Wie nog op deze blog belandt, stuur gerust je verhaal, zo kan ik, zonder over mezelf te hoeven zagen, blijven doen wat van mij wordt verlangd: de DIZZYME blog verder laten leven, zodat alle zoekenden na ons er ook iets aan hebben. Ik zal het maar een zegen noemen ... hè, nietwaar??

"Beste Tania,

Graag wil ik je hartelijk bedanken voor je blog. Ik begrijp dat het moeilijk is om bij te houden als je zelf genezen bent, maar mij heeft het heel goed geholpen, dus ik hoop dat je er toch mee door gaat. Ik ben er ook weer zo één... Mijn verhaal is niet zo lang als het jouwe, het begon twee jaar geleden met een auto-ongeluk. Sindsdien ben ik duizelig, misselijk, fysiek onstabiel en traag. Ik zie alles bewegen als ik loop. Zo’n catwalk is leuk op de kermis, maar in het echt is het een bron van permanente ‘zeeziekte’ en enorm beperkend. Mijn actieradius is zo’n 500 meter rond mijn huis, verder kan ik niet lopen. Ik kan niet fietsen en maar zeer beperkt autorijden, en ben inmiddels mijn baan kwijt. Ik heb twee jaar foute diagnoses en behandelingen achter de rug. Het laatst volgde ik een revalidatieprogramma voor whiplashpatiënten. Zonder resultaat. Bij toeval bracht een bevriende arts me op het spoor van evenwichtsonderzoek. Ik ben me erin gaan verdiepen en vond jouw blog, en boek, en professor Wuyts. Een maand geleden ben ik onderzocht: utriculus aan één kant 100% defect. Over een maand moet ik terug voor vervolgonderzoek. Daar ben ik nu dus. Ze weten niet of het kan herstellen, maar waren niet pessimistisch over mijn mogelijkheden. Wat ik me afvroeg: ben jij naderhand nooit gefrustreerd of boos geweest over al die verloren tijd en onzin-diagnoses en –behandelingen? Ik heb maar een verhaal van twee jaar en ik heb daar op dit moment echt heel erg veel last van. Hoe ben jij daarmee omgegaan? En wat ik me ook afvroeg: ik heb intussen een dochtertje gekregen. Zij is nu 1 jaar. Jij hebt ook kinderen. Wat voor oplossingen heb jij gevonden om het toch allemaal te doen als je erg duizelig was? Tot slot wil ik nog zeggen dat ik jouw verhalen van nadat je bent genezen ook heel inspirerend vind. Ik hoop natuurlijk dat ik op een dag ook zulke dingen weer zal kunnen. Het geeft voor mij ook aan dat het wel letterlijk ‘tussen je oren zit’ maar niet figuurlijk ‘tussen je oren’. Als je het kunt, dan doe je het ook gewoon allemaal weer. Bedankt dus, en ik hoop van je te horen!

Met vriendelijke groeten, M."

Leef! Magazine is een gratis magazine dat wordt verdeeld in alle Service-Apotheken van Nederland. Op de bladzijde Actueel van het augustusnummer staat een kaderstukje omtrent Dizzy me. Er worden 10 boeken verloot. Het nummer is nog maar anderhalve week uit, en de redactie heeft al ontzettend veel aanvragen voor het boek: zo'n 200 mails en zo'n 50 kaarten. Snel naar je Service-apotheek dus, en waag ook je kans!

ls je naar de site www.leesleef.nl gaat, zie je bij huidige versie, de pagina Actueel.
Hier kun je alvast de digitale versie bekijken.

Dizzy me zou dus meedoen aan zo'n duatlon. De duatlon van Halle. "Goed zot", zeiden ze me. De vooravond van het moordparcours zat ik nog achter een lekkere portie garnaalkroket, mosseltjes met friet en een ijsje met framboos en een goed glas wijn. De tafelgenoten hadden er geen goed oog op dat ik het zou halen. En op den duur dacht ik dat ook. Gisteren - the day - rond een uur of drie op het werk kreeg ik het effe zitten. Twijfels, zenuwen, en "ik ben inderdaad niet goed wijs". En dan die pasta met suiker die ik speciaal daarvoor had gemaakt maar niet te vreten was. 

Tja, we (Leen en ik) hadden er ons voor gesmeten, en ook net iets te veel reclame gemaakt... er was geen weg terug. Na 6 maanden in de fietsclub en 3 maanden af en toe gaan lopen is een mens eigenlijk nog niet 'echt' voorbereid. En we zijn dus allebei met een ik-moet-kakken gevoel richting inschrijvingen Duatlon Halle gegaan. En dan ter plaatse, al die deelnemers met een sérieux aan het opwarmen, en wij, als patattenzakjes, wachtend op de start - we gingen ons toch nog niet moe maken voor het startschot werd gegeven ... En ook daar werden de wenkbrauwen gefronst, toen de motard van dienst vernam hoe goed we wel niet getraind waren. Maar kom! Al die stress voor niks! We hebben het gedaan, we hebben hem uitgelopen, en hebben ons gewoon geamuseerd. We hebben er zelfs een goed doel aan gekoppeld. RUNFORFOREST. Lopen voor de aanplant van bomen (check Vereniging Bos in Vlaanderen). Meteen goed voor een heel pak sponsors en joelende supporters - waaronder onze fietsclub draisineken - op het terrein. Tof!

Oké, misschien had ik iets voor de dizzy soort kunnen doen, maar wat kan de medische wereld nu gaan aanvangen met 250 - 300 euro? Goed voor een andere keer, als we het wat beter voorbereid hebben. We hebben dus gelopen voor bomen. Bomen in Noord-Ethiopië. En we hebben hem uitgelopen. 3.6 km lopen, 32.8 km fietsen en 2.2 km lopen, en dat binnen een tijdspanne van 2 uur. 250 deelnemers, waarvan 35 vrouwen. Ik heb het gehaald, op 1u56'44", goed voor de 219de plaats, of de 22ste van de 35 vrouwen. Voor iemand die 15 jaar niet meer aan sport had gedaan, niet slecht!! Ons Leentje deed het nog een pak beter: 1u45'...", goed voor plaats 202!

En ook dat is al afgesproken: er komt een volgende keer, voor bomen in het Pajottenland!

En ja, intussen stond Dizzy me nog in enkele blaadjes.

In maart in De Huisarts,

in augustus in Gezond Thuis.

Dus toch nog een beetje indirect aan goeie doelen gedaan wat de dizzy soort betreft, want via deze weg is toch weer het hele huisartsenpubliek en de sector van de thuiszorg bereikt! En dat zijn diegenen die we moeten hebben. Hopelijk zijn ze wakker gemaakt!

Deze maand een artikel over een zekere ex dizzy me in Santé Magazine.

Met de nadruk op ex. Santé!

http://www.sante.nl/inhoud/inhoud-sante-augustus-2.php

Beeld je in: dizzy me op de fiets, helemaal in outfit, met gloednieuwe koersschoentjes en en klikpedalen van een half uurtje oud. "Sowieso gaat ge op uw bakkes", luidde het schouderklopje van de fietsenmaker daarnet. "En morgen rijd ik niet achter u." En dan ene van het A-team: "Ah, ik dacht net een weekje met de B's te rijden, maar ik zal dan maar een weekje wachten". "Snapt ge hem?" Gegrinnik, gegrinnik. "Oefen maar een beetje tegen een muur vanavond. In en uit. En in en uit. En in en uit...". En die mannen daar maar lachen.

Ze deed het: schoenen aan - helm ook - fiets in positie, links een auto als steun, rechts de garagepoort. En dan in en uit en in en uit. Zoals je dat met ski's doet. Op zich al beangstigend genoeg, dat gevangen gevoel, maar na een keer of 100 had ik dat toch al onder de knie. Maar eens je op de weg rijdt en tetterend aan een rood licht komt, heb je het toch vlaggen; in alle verwarring vergeet je die voet los te haken en dan... neenee, die attractie gun ik die mannen niet! Dus ik in mijn 'pakje' geschoten om geoefend te zijn tegen morgenvroeg. Met klikschoentjes de steile kasseien af... ook niet bepaald handig!!

Bon. We staan beneden en we zijn nog heel. Start in bergop. Juist ja. Gaat niet. Hoe moet je nu starten in bergop met je ene voet gevangen en de andere schoen die - met dank aan de plakkaatjes - geen enkele grip heeft op de weg? Tien pogingen en veel gegil en oeh en aah en waah, tot de buurvrouw van half in de 70 met haar stok kwam aangerend en aanbood om me een stukje de helling op te duwen. En ze deed het nog ook. We zijn vertrokken. Een ritje van een half uur met veel geklik om dat in- en uitklikken een beetje onder de knie te hebben. Alleen die start in bergop: dat wordt niets.

Maar wat ik dus eigenlijk - eindelijk heb ik nog eens iets te vertellen - wou posten: dizzy me goes duatlon. En die klikpedaaltjes zijn zo één van die snufjes die me daarbij moeten helpen.

Nu bijna 3 jaar na mijn operatie heb ik me opnieuw op de sport gesmeten. Fiets na 20 jaar weer van de haak gehaald, eerst heel voorzichtig 20 kilometertjes, met enerzijds veel onzeker gerem in bochten en bergaf en anderzijds dan weer veel gepuf bergop. En dan, enkele maanden later, februari was het, mijn eerste 55 km in clubverband. En nu, nauwelijks 5 maanden later, tot + 100 km aan gemiddelden van 24, 25, 26/u. Jiehaah.  Af en toe eens mee met het A-team voor de kick en vooral een pak zekerder: zonder gerem! Alles werkt, wat mijn evenwichtszin betreft. En al +10 kg kwijt, van al die kilo's die ik al die jaren had verzameld.

Sinds kort werd ik ook gebeten door de loopmicrobe. Ik heb geen technische snufjes om afstanden en snelheden en hartslag te meten, maar ik denk dat ik nu aan 4.5 km zit dat ik aan één stuk door kan lopen. Dus ook dat loopt goed. En dat met een slecht paar schoenen, dus met een paar 'echte'...

Dus heb ik er niet beter op gevonden dan me in te schrijven voor de duatlon in Halle, nu 19 augustus.

Tja, alles werkt terug prima, ik heb geen excuus!

Hoe lang is het geleden dat ik nog iets postte? Twee maanden. Exact twee maanden. Te lang. Maar wat wil je? Ik ben van mijn kwaal verlost. Vanmorgen nog zat ik wel plots met dat idee dat het stilaan tijd werd om nog eens een update te posten. Maar bon, geen tijd. Het hele weekend was het vliegen van het ene evenement naar het andere. Ik ben nu goedzak geworden voor andere idealen, en heb mijn werkterrein verlegd van dizzyness naar ecogedoe: de idealen van vzwDORP. En de maanden vliegen voorbij; in oktober ben ik al 3 jaar dizzyvrij (zoek op deze blog op de tags 'canal plugging' om te weten hoe ik genezen werd)!!!! Dus voor mij wordt 'praten over dizzy zijn' stilaan vijgen na pasen. Vroeger was 'het' ongewild een stuk van mijn persoonlijkheid. Maar nu ... nee, vergeten doe je zoiets niet, 15 jaar van je leven. Maar ik heb vandaag wel wat anders te doen, zoals mijn schade inhalen en 200% leven ... tot je zo'n berichtje als hieronder (sorry, blijft anoniem!) in je mailbox krijgt en op feedjit merkt dat dagelijks nog zo'n 100 man het internet afschuimt op zoek naar info omtrent evenwichtsstoornissen ... ZUCHT. Is er eigenlijk al iets veranderd???? Ergens blijft het me toch achtervolgen en af en toe besef ik met schaamrood op de wangen dat ik deze blog op zijn minst wat levend moet houden, al heb ikzelf niks, maar dan ook niks meer te vertellen. Alleen dat ik ervan af ben, en dat ook jullie de moed niet mogen opgeven. Blijf zoeken tot de juiste dokter je kan helpen!

De anonieme getuigenis:

"9 maanden geleden begon duizeligheid op vakantie in Zwitserland. Kan niet met kinderen leuke afspraken maken, want ik weet niet wat de dag brengt. Kan niet langer dan 10 minuten lopen, heel onzeker op benen heel duizelig. Kan niet fietsen, kan niet autorijden, afspraken met mensen maken kan niet want moet telkens de afspraak afbellen. Naar verjaardagen gaan lukt 9 van de 10 keer niet. Op vakantie gaan durf ik niet bang om daar me daar zo slecht te voelen. Het veranderen van positie wekt duizeligheid op. Opstaan, hoofd draaien, iets pakken etc. wekt duizeligheid op. Totaal geen energie meer en lig al om 9uur in bed. Compleet op!! Klachten houden nu al 9 maanden aan , geen verschil in duizeligheid nog steeds even heftig Duizeligheid is hele dag door Heftige duizeligheid met gevolg pijn in oogkas. Heftige druk op hoofd het gevoel dat je hoofd ontploft (zijn afgenomen na gebruik van flunarizine) Oorsuizingen (zijn afgenomen na gebruik van flunarizine) Verkrampte kaak Alle pijn zit rechts Zenuwpijn Acties ondernomen Bezoek aan huisarts, advies ga op bed liggen, daarna alsnog naar ziekenhuis diaconesse gestuurt in leiden, wachttijd was 6 weken dus zelf actie ondernomen door naar prescan Duitsland te gaan Bij oogarts geweest in Utrecht. De specialist kon niks vinden Naar chiropracter gegaan geen resultaat Atlas profylax gegaan geen resultaat Osteopaat gegaan geen resultaat Physiotherapeut gegaan geen resultaat Dr claes tests gedaan, evenwichtstest, mri scan, vloeistof in oor gespoten, geluidstest, zenuwtest, warm water koud water etc. Medicijnen gehad Cinizarinne geen resultaat Bethahistine geen resultaat Verthigoheel geen resultaat Flunarizine helpt druk van hoofd afhalen en dempt oorsuizingen maar duizeligheid blijft Geen cafeïne geen alcohol meer voor 9 maanden Ben 30 jaar oud, en hoop niet dat dit de rest van mijn leven moet blijven. Is moeilijk uit te leggen aan vrienden. Aan de buitenkant zie ik er normaal uit maar van binnen ga ik kapot. Iedere dag is er een. Ben altijd blij als ik weer in mij bed kan liggen. 4 juli afspraak bij dr. Van der Heyning".

Een boterham hè. Zooo herkenbaar. En veel te jong.
Allemaal duimen dat ook deze persoon een antwoord vindt.

Wat? "Leer ermee leven"?
Zever in pakjes.
Eén blik op deze foto's, en je weet het: ze waren mis.
Ze doet het allemaal.
Fietsen. Lopen. Zwemmen. Tuimelen. Stuiteren.
Ze is helemaal terug.

Dizzy me, nu al 2.5 jaar na datum.

PS Dizzy me: deze maand te lezen in Goed Gevoel.
We blijven ambassadeur spelen van 't betere inzicht in ons evenwicht.

We hebben ze op tafel gegooid. Onze plannen. Mijn co-auteur -de prof - en ik. Nog altijd even apetrots op ons boek, dat zeker, maar ons werk is nog niet gedaan! Bij een lekker glas wijn en een heerlijk bordje hebben we 't vervolg in gang gezet.

Vier maanden na het verschijnen van ons boek is al meer dan de helft verkocht. Het is ons echt niet om de centen te doen; voor de auteursrechten moet je zoiets niet doen, al is het meegenomen.  Maar we moeten absoluut nog een stap verder. En wel omdat er nog werk aan de winkel is. Vooral qua kennisverspreiding in de medische wereld. Want het blijft gebeuren: verkeerde diagnoses, verkeerde behandelingen, foute info van de huisarts in een druk bekeken Tv-programma en de kijker die het allemaal gelooft. En dus nog heel veel gevallen zoals ik. En daarom gaan we nu een extra streepje gas geven. Er komt een studiedag, op zijn minst voor kine's. En misschien ook nog voor artsen. Al ligt dat al stukken gevoeliger. Maar we doen ons best.

We boksen nu een super leerrijk programma in elkaar. Half juni willen we er staan.
We lepelen ze 't gewoon in, die moeilijke leerstof. Jawel!

En we hopen op massa's geïnteresseerd volk!

'Welkom Dizzyme', zegt skynetblogs als ik op het puntje sta om een nieuwe post uit mijn duim te zuigen. Gelukkig maar, ik ben welkom! Tuurlijk zaag ik! Tuurlijk boom ik door. Maar wat wil je, als het vechten tegen de bierkaai blijft. Dus ik ga nog eens een stukske zagen. Voor de 100 000 ste keer een zaagske spannen over hetzelfde. Wie niet akkoord is legt er zijn kop maar bij neer.

Ik kreeg namelijk 'feedback' van de ombudsdienst van het ziekenhuis dat me 14 jaar aan het lijntje hield, en dat vandaag ondanks het feit dat we intussen al 17 jaar verder staan, ook nog met anderen doet. En dat is geen duimzuigerij, maar de trieste waarheid.

Hun antwoord bespaar ik jullie ... Ondanks de ongelooflijk behulpzame ombudsvrouw kan je toch zo raden wat zo'n ziekenhuis antwoordt. Je dacht toch niet dat zo'n dienst er daadwerkelijk is om een mens te helpen? Neenee, het is een marketingtool. Zoiets om het imago van het ziekenhuis tegen mogelijk ambetante madammen (als ik) te beschermen. En ondertussen kan jij er je furie kwijt. Soit.  Na al het gezever weg en weer heb ik ze dit nog laten weten:

 Beste ombudsvrouw,

"Ik snap wel dat het te moeilijk ligt om als arts open te staan voor handjes schudden met een louter ervaringsdeskundige, en wat die hen dan wel zou kunnen bijbrengen. Eerlijk? Veel. Maar het is de wereld op zijn kop en het raakt hun ego, uiteraard. Maar in het belang van de patiënt hoop ik althans dat die dokters zich dan wel  eens spontaan zullen informeren bij hun collega’s: hoe die hun patiënten dan wel hebben geholpen … en of ze misschien iets van elkaar kunnen opsteken. Want ook al blijft men afstandelijk 'blij zijn voor mij dat ik geholpen werd' en zeggen 'dat de medische wereld elke dag vooruitgang boekt', ik blijf mijn wenkbrauwen fronsen bij het horen van nog steeds dezelfde herkenbare verhalen, nu, 17 jaar verder. Nog zo’n mooi voorbeeld is de vrij simpele uitleg die de dokter in ‘Ook getest op mensen’ aan Marcel Vanthilt gaf, en waar iedereen zo naar googelt, omdat de man toch op TV komt en ‘het dus wel zal weten’: weer 1 miljoen kijkers op het verkeerde been gezet... Laat ik het zo stellen: uw dokters kregen geen klacht, maar een cadeau in de schoot geworpen. Aan hen om het te aanvaarden en minstens in te kijken. Meer kan ik niet meer doen."

Ach, ik lig al lang in de prullemand.
Zal het ooit veranderen? 

We blijven zagen.

Telkens weer. Telkens weer krijg ik van die radeloze smeekbede-telefoontjes of -mailtjes. Van mensen die om de tuin worden geleid. Zo herkenbaar. Ze zijn duizelig en voor de rest staan ze nergens. Dit weekend was het weer van dat. Dezelfde NKO-arts. Hetzelfde verhaal. Geen weg weten met de patiënt. Dan maar een verslag naar de huisdokter met een dozijn vraagtekens. Voor het gemak effe de stempel Valse Ménière opgeplakt. Maar wel met vraagtekens. Wel, wel, waar heb ik dat nog gehoord? Of nee, hyperventilatie. Tiens, klinkt me ook bekend in de oren. Of wie weet bent u wel duizelig van uw galsteen en moet u die eens laten verwijderen. Ik geef toe, nog geen slecht idee, zo origineel hebben ze 't bij mij niet bedacht. Ach, u heeft gewoon stress. Ah ja, dat heb ik ook veel mogen horen. Leer ermee leven, en hup, een doosje Betaserc en laat nog maar een paar onderzoeken doen. Idem. Ik heb een déjà-vu. En toch maar 9 beurten bij de kine om correct te leren ademen. Haha. Hehe. Leuk, welkom in de club madame! ...

Nee ... eigenlijk begon mijn bloed stilletjes te kolken aan de andere kant van de lijn. Diezelfde dokter die ik via de ombudsdienst nog poogde te sensibiliseren "doe dit niemand meer aan en a.u.b., school u bij ... zodat die trieste geschiedenis zich nooit meer herhaalt". Wishful thinking. Het is nog altijd van dat. We zijn nog geen stap verder.

Madame, meneer, weet ge wat? Ga voor een second opinion. Wie weet is 't bij de volgende BINGO.
Dan kan u terug gaan fietsen en weer mens worden, net als ik. 

Als de Bekende kop vertigo krijgt, lettert het grote koppen. De media springen erop.

André Rieu op de sukkel met zijn evenwichtsorgaan. Meteen een 20-tal concerten afgebeld. En als de violist genezen is wordt zijn comeback al even groots aangemeld. De hele wereld heeft het geweten.

Vanthilt van 't zelfde laken een broek. Hij moest verstek geven in 'Ook getest op mensen' en had last van een tijdelijke evenwichtsstoornis. "Normaal duurt zo'n stoornis niet al te lang", blokletteren de meeste sites, en "mogen we hem de week daarna opnieuw trouw op post verwachten". Een chance dat die voorspelling klopte. Want op het feit dat die stoornis tijdelijk is, staat bij mijn weten absoluut geen garantie. Maar de gokkers hadden deze keer geluk. Chance voor u Marcel!

En plots is dat goed voor een item bij de dokter. Prime-time. Waarbij die dokter eens haarfijn gaat uitleggen wat er nu met ons Marcelleke is gebeurd. Zo'n 954.119 kijkers zitten voor de buis, en slikken hun portie infotainment. Want die dokter, die komt op TV, dus die weet dat allemaal. Ik zie het wel via Feedjit. Massaal gegoogle na afloop, van al die mensen die ergens een scheet hebben opgevangen en willen zien wat de man met de witte jas daar heeft verkondigd.
Ja dokter, uw intro mocht er zijn. Zelfs uw grapje over de afgesneden zenuw van uw demonstratiepop. U vernoemde zelfs diverse types onevenwichtige mensen, die met Ménière, die met BPPV en diegenen die malchance hadden met een of ander virus. U was echt goed vertrokken! Tot daar hebt gij dat goed gedaan. Voor een huisarts dik chapeau. Maar die diagnose bij Marcelleke was precies nog niet 100%?

En dan ... oh jee, ik zag je al komen. En dan heb ik mijn hoofd met beide handen vastgepakt. Oh jee, oh jee. Hoe ge zo'n gevallen behandelt? "Wel, geef ze allemaal pilletjes hè, om het aangetaste evenwichtsorgaan te onderdrukken. Ja, pilletjes. En dan komt alles in de sakosj. Een paar habituatieoefeningen achteraf, en we kunnen weer verder."  Dokter ... voor heel wat gevallen misschien wel ja ... hoe frustrerend moet het geweest zijn voor de kijker die al jaren op de sukkel is, vurig hoopt ooit eens beter te worden en speciaal daarvoor had afgestemd op één. Net zoals die okselvijvers. Ik kan u al verklappen dat ook dat truucje niet werkt bij mij. En nochtans, ik was mij elke dag.

Enne ... u hebt blijkbaar nog nooit van een bevrijdings-manoeuvre gehoord? Die BPPV-gevallen zijn echt niks hoor met uw pillekes. Ze worden er zelfs zieker van. Het gaat hem om de kristalletjes dokter, de kristalletjes die u daarvoor nog zo haarfijn had beschreven. Kijk. Ik zal het u eens uitleggen. Die manoeuvres brengen die kristalletjes weer op hun plaats. Epley, Sémont. Ja? Gaat er een belletje rinkelen? Anders, we hebben daar schone fotootjes van getrokken. Ze staan op pagina 212 en 215 van Dizzy me. Speciaal in sepia. Heeft wat meer stijl. En het helpt nog ook. Geen pilletjes, allez toe zeg. Ik zal wel boeken schrijven om alle misverstanden de wereld uit te helpen. 

Bloed, zweet en tranen heeft het mij gekost om samen met die profs alle fabeltjes te doorbreken. Omdat ik maar een simpel meiske ben, waarvan de media misschien denken 'weer zo één die om aandacht schreeuwt'. Ik heb namelijk geen bekende kop. En u? In een wip heeft u zo'n 954.119 kijkers een rad voor de ogen gedraaid.

En ik had u nog zo gewaarschuwd. Maar uw researchers hadden geen oren naar mijn verhaal.
Zelfs niet toen ik hen achteraf per mail niet van mijn commentaar heb gespaard.

Rechtzetten mannekes, echt!

Maar bon, te laat. Het kwaad is geschied. En we kunnen verder met blunderen. Gelukkig bestaan er nog boekjes die wat dieper graven bij hun research. Koop allen maar de Bodytalk van 23 maart. Daarin staat het tenminste correct. U ook dokter, en gij ook Marcel. En uw redactie. Wie weet winnen jullie een van de 5 Dizzy me's die ze er weggeven, gratis en voor niets.

En u kijker, nog iets aan toe te voegen? Hou u vooral niet in.

Vandaag ging ik nog eens op mijn blog kijken omdat er een reactie binnenliep.

En wat zag ik?

100 001 hits!

Klein vreugdesprongetje :) ...  best mooi voor een inactieve blogger.

Het was begin november toen ik een mailtje zond naar de ombudsdienst van het ziekenhuis. Het ziekenhuis waar ik 14 jaar op onderzoek ging en telkens weer met een of andere andere originele diagnose buiten kwam. Een mailtje dat bol stond van de frustratie, maar het vroeg uiteindelijk maar 1 ding: een antwoord. Een antwoord op het waarom. Waarom? Waarom? Die ene simpele vraag waarmee ik al zo lang in mijn hoofd zat. Waarom wisten ze het niet? Waarom konden ze mij niet helpen? Waarom die nepdiagnoses van 'u hebt een lui evenwichtsorgaan' en ' 't wordt tijd dat uw kleine de papfles krijgt, want u bent moe'. Op een sorry durfde ik zelfs niet te hopen.

Dizzyme in MAGUZA, het patiëntentijdschrift van het UZA:

"pilletjes-weggegooid-en-genezen"

Om maar te zeggen dat pagina 81 van
EOS Magazine,
'HET wetenschappelijk tijdschrift',
'DE referentie', 
helemaal werd ingepalmd door Dizzy me.

Jawel,
om u, lezer,
te vertellen
dat DIZZY ME een van de meest complete boeken ooit
over het evenwichtssysteem is.

Na!

Laat de dizzyforums maar - vreemd toch? - in alle talen zwijgen, terwijl ze hun eigen zaakjes 'sticky' vinden.

EOS magazine. Dat is de referentie.  
Veel hoger kan ik niet meer mikken.

Hoewel: reserveer alvast je centjes voor
twee pagina's in het volgende nummer van ...
dat vertel ik later wel!

Of beter, welke foto heeft een boek verdiend?

Wel, eigenlijk allemaal, want elke foto op zich was geweldig,
maar jammer genoeg kan dat niet,
want dan ben ik blut :-).

Bon dus, het kon er maar eentje zijn, en jullie hebben lang genoeg gewacht.

De winnende foto is...
na veel getwijfel en geargumenteer en ja maars en nee maars en ocharmes en tja's,
en uiteindelijk een simpele droge lotje-trek,
deze zie!

Waar ik me zeker mee kan verzoenen,
want Jasmine heeft heel flink gedaan wat initieel werd gevraagd: een boek in een etalage gespot.
Nu nog handtekeningen verzamelen en het boek komt jouw richting uit, Jasmine.

Proficiat!

Te vroeg! 
Op 20/12 tegen avondklok valt het verdict.
Tot dan telt elke inzending.
De kansen?  
Pakken hoger dan al wie op de lotto speelt! 
Klik hier voor de opdracht en een blik op wat je concurrenten ervan bakten.

De prijs:
Dizzyme,
gesigneerd door prof. dr. Wuyts en Dizzyme.

De eerste foto's zijn binnen!

In mijn vorig postje lanceerde ik een fotowedstrijd. Waag zeker je kans. Want de winnaar met de leukste inzending wint een gesigneerd exemplaar van Dizzyme:

Ene Bruno deed het een beetje verkeerd. Hoewel origineel, dat wel, misschien delibereer ik hem wel:

Poging 2 was ook niet meteen wat de opdracht luidde:

Poging 3 niet voor publicatie :-).

Idem voor Inge. Maar best wel origineel. Dus wie weet maak je ook wel een kans Inge! Zij zond namelijk een waterdruppel op een bloem, die volgens haar behoorlijk dizzy is:

En Roel. Te rap over de opdracht gelezen? Maar eigenlijk goed gevonden.
Een foto van zijn klimmertje Lander aan de klimmuur van zaal... VERTIGO. Toepasselijk hè!

Hier volgt nog eens de juiste opdracht, want ik wil ook echt wel boeken zien:
Schuim de boekenwinkels in je buurt af en zoek ‘Dizzyme’. Gevonden? Foto maken, zeg ik, en opsturen naar mijn mailadres (fb446315@skynet.be)! Heb je ook het boek gekocht? Wel dan, fotografeer jezelf in de meest waanzinnige positie, al lezend uiteraard!

Doen dus!
Zelfs al win je niet, je mag zeker zijn van een eervolle plaats in mijn fotogalerij!

En dan de juiste inzendingen:

Van een ijverige Jasmine:
Dizzyme, gespot in Gent, in een etalage, onder de kerstboom dan nog wel!
Volgens nog andere bronnen heeft Gent alvast de weg naar mijn boek gevonden, ook andere winkels hebben hem. Goed bezig Gent!

En van Iris:

Met de hond op de schoot en de nodige kerststemming :-):

En deze vind ik wel de max! Van Viv:

Een arme Chrissebie zwalpte zelfs op krukken door de stad om toch dat boek te vinden:

En tweede zit van Roels aapje Lander. Absoluut geweldig!

Allez, ik geef jullie allen nog tot 20/12 en dan is 't aan de onschuldige hand.
Ondertussen... Doe zo voort...

Vandaag kreeg ik een leuk postje op mijn facebook profiel. Iemand had mijn boek gespot onder een kerstboom, ergens in een etalage van een Gentse boekenwinkel. Leuk!
Goed idee voor een klein wedstrijdje vind ik…

Hier volgt de opdracht:
Schuim de boekenwinkels in je buurt af en zoek ‘Dizzyme’. Gevonden? Foto maken, zeg ik, en opsturen naar mijn mailadres (dat je in mijn zijkolom vindt)! Heb je ook het boek gekocht? Wel dan, fotografeer jezelf in de meest waanzinnige positie, al lezend uiteraard!

De leukste inzending krijgt van mij een extra boek cadeau. Voor een pakje onder de kerstboom.
Beloofd! Al de anderen mogen zeker zijn van een eervolle plaats in mijn fotogalerij!

Doen!

Had gekund ...
Maar eigenlijk kwamen ze gewoon om een boekentip in te blikken.
Vanavond dus op RingTV (de boekentip: Dizzyme).

Vandaag kreeg ik een Wacom te leen. Zo'n tekenbord met pen om op te kribbelen en te experimenteren.
Madam heeft er haar zinnen op gezet. Het is nog wat onwennig, maar hier alvast mijn eerste oefening:

Een uitbeelding van mezelf terwijl ik mijn eerste lezing geef. Allemaal welkom. Ik hoop dat ik minder rood aanloop dan op de schets, en verzin nu een absoluut minimum van 2 gevulde rijen publiek, al was het maar om mijn imago te redden.

Meer info hier! Met receptie en signeersessie!

... en nu moet je je zo'n paar kreten en een vreugdedansje voorstellen,
want Floris en ik hebben het toch maar gedaan!

Dizzy me valt op en dizzy me verkoopt.
Maar daarom is het eigenlijk niet te doen.
Wel de problematiek rond 'evenwichtsstoornissen', die eindelijk, eindelijk, de aandacht krijgt die ze verdient!

Editiepajot.
Het Laatste Nieuws.
De Zelfhulpkrant.
Gezondheid.be en nog een paar online agenda's.
Radio 2 - Avondpost.
Inwoner in de kijker in ons gemeenteblaadje en een receptie in de bib.

En vandaag in de Funky Road show op Nostalgie.

Funky, niet?

En je mag zeker nog een aardig stukje verwachten in Bodytalk en Vitaya Magazine,
een eervolle plaats in de Huisartsenkrant en de website van de kinesisten.
Ring TV zou nog op mijn trampoline komen springen, zo hebben ze toch beloofd.
Benieuwd welke schokkende beelden dat geeft...

Maar we mikken hoog, en weet je wat wij echt ook graag nog willen?
Een plaats in de Madammen, op de sofa van de Laatste Show of Ook getest op mensen.
Want we zijn het waard godverdomme!

... Oh ja, het boek vind je hier.

Het schijnt dat het leest als een trein.
En aan het einde van je dizzy tunnel vind je een lichtje ...
En wie weet terug wat hoop!

 
verschenen in: Het Laatste Nieuws, donderdag 28/10, editie Pajottenland - De Ring, p 22

Het boek ruikt goed.
Het boek oogt mooi.
Het boek weegt door.
Maar leest het ook goed??

Het woord is aan jou.
Via Google books kan je nu ook een recensie schrijven over Dizzy me.

Ga vooral je gang via deze link!

Snuif even mee de sfeer op: een gezellige drukte en voldoende belangstelling ...

en daarom doen we de signeersessie volgende zondag 7/11 nog een keertje over:

Be there van 14.00 tot 17.00 !!!

Je hebt het wel gemerkt.

Al een hele tijd geen enkele medische post meer op deze blog.

Waarom?

Omdat het boek Dizzy me er eindelijk is.

Alle medische informatie in het boek Dizzy me komt uit wetenschappelijke publicaties.  

Wat is het verschil met bijvoorbeeld teksten die men op het internet vindt?

Het codewoord is peer review.

Laat ik het even door Floris zelf nader verklaren:

“Wanneer onderzoekers een bepaalde ontdekking hebben gedaan, dan volstaat het niet dat die onderzoekers dat opschrijven en publiceren in een of ander vakblad. Het proces is veel complexer dan dat. Na het opzetten van een studieprotocol, dat door een ethische commissie moet worden goedgekeurd, gebeuren er nauwkeurige studies, waarbij testen worden uitgevoerd bij een groot aantal mensen of proefdieren.

De resultaten daarvan worden statistisch geanalyseerd en de conclusies verder onderzocht. Alle verkregen resultaten en analyses worden vervolgens door de onderzoekers opgetekend in een manuscript. Dat manuscript wordt opgestuurd naar de uitgever van een wetenschappelijk vakblad, die het manuscript doorstuurt naar twee tot vijf internationale experts in hetzelfde onderzoeksdomein. Die zogenoemde reviewers of experts bestuderen het ingestuurde manuscript grondig en verifiëren of er geen fouten werden gemaakt, hetzij denkfouten (hypotheses die niet helemaal correct zijn), hetzij methodologische fouten (verkeerde analysetechnieken of statistische methoden), hetzij interpretatiefouten (bv. te weinig onderzochte gevallen om te kunnen veralgemenen) enz.

Vervolgens sturen de verschillende experts hun lijst met commentaar en kritiek terug naar de uitgever, die hem doorstuurt naar de onderzoekers. Zo blijven de reviewers anoniem voor de onderzoekers. Die passen dan hun manuscript aan, verduidelijken het nodige, doen desnoods nieuwe experimenten, heranalyseren de gegevens enzovoorts om zo tot een beter manuscript te komen. Die verbeterde versie wordt dan opnieuw opgestuurd naar de uitgever van het vakblad, die ze nogmaals doorstuurt naar de experts. Na enkele keren dat proces doorlopen te hebben – en dat kan meerdere maanden duren – krijgt de uitgever uiteindelijk van de reviewers de goedkeuring om het manuscript te publiceren.

Dat systeem van peer review – een peer is een gelijke – is wellicht de enige wijze om onjuistheden in wetenschappelijke publicaties zo veel mogelijk te beperken. Wetenschappelijk onderzoek bouwt immers steeds voort op onderzoek dat reeds gepubliceerd is, en indien dat foutief zou zijn, zou dat een neerwaartse spiraal van kennis betekenen. Informatie die op het internet geplaatst wordt, is niet onderhevig aan peer review, wat maakt dat onjuiste informatie niet onderschept wordt. Wanneer alle beweringen en uitspraken echter worden ondersteund door wetenschappelijke publicaties in de bronvermelding, dan wordt de informatie al een stuk betrouwbaarder.”

Daarom dus. Het staat nu allemaal in dat boek. Volledig. Gevalideerd. Laat het ons daar nu maar bij houden. Nieuwe zaken posten betekent ook een kans om nieuwe onjuistheden de wereld in te sturen. Zoals dat wel vaker op internet gebeurt – en  ook ik heb er me wel eens schuldig aan gemaakt, ook al ging het om details, maar toch …

En na twee jaar mag ik er wel mee stoppen. Maar een ding beloof ik plechtig: dat ik de blog nooit zal deleten. Want wie beseft nu beter dan ik dat mensen met mijn kwaal het internet afschuimen naar houvast, als ze elders de info of steun niet vinden?

Dizzy me kwam de laatste weken trouwens al goed in de kijker. Op Editiepajot, in Het Laatste Nieuws, op Radio 2, en er volgt waarschijnlijk nog het een en het ander. Daar was het hem allemaal om te doen: aandacht vragen voor de kwaal. Opdat niemand nog 15 jaar moet zoeken. En opdat elke dokter zijn medische bagage omtrent ons evenwichtssysteem nog eens van onder het stof zou halen.

Of het boek leest. Waarom niet?

Dizzy me. Leven met evenwichtsstoornissen.

384 blz. 24.50 euro

ASP editions: check deze link

ISBN 9789054878018

Signeersessie op de boekenbeurs zondag 31/10 van 15.00 tot 18.00

Voilà, na 15 jaar afzien, heb ik dit kleine succes allemaal te danken aan mijn coauteur Floris Wuyts, die me 200% heeft gesteund. Dank ook aan alle andere artsen, onderzoekers en paramedici die mee geschreven hebben aan dit lijvig boek.

Tania

Er is iets knap gebeurd met mij.
Dat ik dat nu pas besef...

Nog enkele dagen en dan gaat dat boek van mij naar de persen.
Het begint me te dagen dat ik dat dizzy zijn van mij,  stilaan ben gaan bekijken als een 'onderwerp'.
Iets waarover ik schrijf. Een passie. Geen obsessie. Maar 'een onderwerp'. Niet meer iets waar ik aan 'lijd'.

Nu is dat zo. Maar zo was dat niet altijd.

Toen ik begon te bloggen, twee jaar geleden, had dat schrijven van mij een heel ander karakter.
Het was - zo mag ik het toch wel een beetje stellen - een soort traumaverwerking.
Mijn verdediging tegen het ongeloof van de voorbije 15 jaar.
Mijn wapen om te zeggen: "Zie je wel dat het geen inbeelding was."
Schrijven uit verontwaardiging, om de verkeerde diagnoses die ik en vele anderen slikten.
Ik ging de wereld eens gaan verbeteren, door informatie te verzamelen en online te delen.

Ik zat vol strijdlust.
Maar de kwaal bleef mijn 'meerdere'.
Ik was nog altijd op mijn hoede, en dus de zwakste van de twee.

Ergens na mijn ritje op de draaimolen, een jaar na de canal-plugging, kwam de eerste kentering.
Eindelijk durfde ik geloven dat ik verlost was van de misère.
Was het door de opluchting? Als een pudding ben ik in elkaar gezakt.
Maar daarover ga ik liever niet uitwijden.
Je ziet het aan de foto's; ik was opbeglazen, kapot.
Druk druk druk en een gezellige bacterie die 5 maanden lang mijn lijf had ingepalmd.
Enfin, gewoon dikke pech. Net nu ik 'genezen' was, was ik nog slechter af.

Maar ik had een uitgever gevonden.
Het bloggen werd afgebouwd. Want ik had nu een boek.
En alle steun van enkele gedreven nko-artsen en een wetenschapper.

Vandaag is er me iets waar ik echt blij om ben.
Dizzy zijn is een 'onderwerp' geworden.
Iets heel fascinerends.
Niet meer mijn kwaal.

Ja, ik weet het ...
ik zaag en sla jullie ermee om de oren,
over dat boek.
Maar het is geen obsessie.
Ik ben gewoon fier dat ik mijn vijand heb geklopt.
Dat ik mijn ding mag vertellen
en alle info die ik maar wil geven de wereld in kan sturen.

En weet je wat?
Hoe meer teksten ik binnen krijg
van die artsen en die fysicus, die intussen zowat mijn coach geworden is,
hoe meer afstand ik neem.
Ik schrijf niet meer vanuit mijn binnenste.
Mijn helikopter-view neemt het over.

Geweldig, toch?

Schrijven is een medicijn!
En het boek is mooi meegenomen!
Dat wou ik toch voor een laatste keer vanuit mijn binnenste vertellen :-).

Misschien leest dit iets makkelijker: DE ACHTERFLAP:

Tania kampte 15 jaren met evenwichtsstoornissen. Pas in oktober 2008 geraakte ze na een operatieve ingreep van haar aandoening verlost. Dit boek vertelt over de dagelijkse problemen, de vragen en angsten die de aandoening met zich meebrengt. Het geeft ook een beeld van de lange zoektocht naar de juiste diagnose en van de overwegingen die haar deden besluiten om een operatie te ondergaan. Tania vertelt haar verhaal heel direct en... zonder franjes. Enkele lotgenoten delen hun persoonlijke ervaringen.
Omdat er een hoge nood is aan correcte informatie omtrent de problematiek, overtuigde ze diverse medische en wetenschappelijke specialisten uit België en Nederland om hun bijdrage te leveren, elk vanuit een eigen invalshoek. Met prof. dr. Floris Wuyts als co-auteur is dit boek een waardevol wetenschappelijk document geworden, met aandacht voor de meest recente bevindingen.

Tania Stadsbader, 40 jaar, is een ex-BPPV-patiënt. Ze is gehuwd, heeft 3 kinderen, is licentiaat in de communicatiewetenschappen en werkzaam als marketing- en communicatiespecialiste. Schrijven is haar tweede natuur.

Co-auteur Prof. dr. Floris Wuyts is hoogleraar fysica aan de Universiteit Antwerpen (UA) en doceert eveneens aan het University College in London. Hij staat aan het hoofd van “AUREA”, het Antwerps Universitair Research centrum voor Evenwicht en Aerospace, een onderzoekslabo ingebed in de dienst Neus, Keel en Oren van het Universitair Ziekenhuis Antwerpen (UZA). Zijn team trekt regelmatig naar Sterrenstad om er, in opdracht van de ESA, experimenten uit te voeren op astronauten na hun verblijf in de ruimte, zoals Frank De Winne in 2009. Hij was expert in het radioprogramma “Jongens en Wetenschap” en het televisieprogramma “Hoe? Zo!”.

Prof. dr. Paul Van de Heyning is Decaan van de Faculteit Geneeskunde aan de UA. Hij is Neus, Keel, Oor arts en diensthoofd van Hoofd-hals heelkunde & Revalidatie Gehoor-, Stem-, Spraak-, Taalpathologie van het UZA.
Prof. dr. Herman Kingma is diensthoofd van de functieafdeling Vestibulologie, afdeling KNO, van het Academisch Ziekenhuis Maastricht. In dit boek komen tenslotte ook artsen van Duizeligheidscentrum Apeldoorn, manueel therapeut Roel Bruylandt en kinesitherapeut Luc Goosens aan bod.

Ik had me voorgenomen niets meer te posten, gezien mijn 'om zeep geholpen blog',
maar toch een kleintje, en wel omdat ik belangrijk nieuws te melden heb.

De boekenbeurs komt er aan!!!
en geen boekenbeurs zonder Dizzyme.

Misschien wil je mijn achterste al es zien?
Mijn voorkant krijg je er gratis en voor niks bij:

En om me te vinden help ik je even op weg; noteer het in je agenda!

Antwerpse Boekenbeurs 2010

Antwerp Expo | Jan van Rijswijcklaan 191 | 2020 Antwerpen
Zondag 31 oktober t/m donderdag 11 november 2010
Iedere dag van 10u tot 18u

Waar vind je Dizzyme?

Hal 2, stand 219, Academic & Scientific Publishers (ASP)

Zie http://www.boekenbeurs.be/praktisch

Tot dan!